artikel

Vertroeteling bij Mammoni

Horeca

Een Italiaanse bedrijfsnaam, veel Italiaans voedsel en drank, Italiaanse kookproducten… en de eigenaar heet Jan. De Italiaanse bezoekers die bij restaurant/traiteur/kookshop Mammoni in Utrecht op de cappuccino komen moeten er om lachen. Maar zij en anderen zijn fortunato, want zo’n dolce horecacombinatie was er nog niet in hartje Utrecht.

Vertroeteling bij Mammoni

Mammoni betekent in het Italiaans, vrij vertaald, moederskindje. De man die tot zijn veertigste jaar nog thuis woont en verzorgd wordt door mama. Rondom dat in het laarsland bekende fenomeen werd een concept gemaakt. Met behulp van een reclamebureau, want niks commercieels is eigenaar Jan van der Grift (40) vreemd. De Utrechter is idolaat van retail en food en combineerde die twee zaken optimaal als onder meer general manager food and restaurants van Bijenkorf Nederland. Hij wil een link leggen tussen (het gemak van) de detailhandel en (de gastvrijheid van) de horeca. Van der Grift: ‘Het principe is ‘what you see is what you get’. De maaltijden, pesto’s, tapenades, wijnen en waters die wij serveren, zijn ook voor gebruik thuis te koop. Evenals het glaswerk, de stoelen en de pannen.’

In zijn fris ogende zaak met huiskleuren zwart, wit en oranje aan Voor Clarenburg (om de hoek van winkelcentrum Hoog Catharijne) komen natuurlijk niet alleen Italianen. De kracht van het bedrijf is volgens Van der Grift juist dat jong en oud er komt. Italiaans of Nederlands. ‘Het zijn wel mensen met een stedelijke levensstijl. Daar richt ik me op. Het is beter dan de traditionele indeling op bijvoorbeeld leeftijd of bestedingspatroon. De consument van tegenwoordig is een momentconsument, de ene keer eet hij kreeft, de andere keer een hamburger bij McDonald’s.’

Bij Mammoni overigens uiteraard géén hamburger, maar wel scampi’s, in combinatie met Romeinse sla, olijven en een gekookt ei. En andere heerlijkheden als bruchetta-sandwich met gegrilde runderentrecote, parmezaanse kaas en rode uienmarmelade of ravioli gevuld met heilbot en gekonfijte pomodori en een saus van doperwten. Het zijn gerechten die weliswaar prima vullen, maar echt bedoeld zijn voor (een late) lunch. ’s Avonds om zeven uur doet mama haar deuren namelijk dicht. Met een welgemeend tot ziens natuurlijk, volentieri arriverderci.

Chutney
In het monumentale pand in hartje Utrecht zat decennialang (banket)bakkerij André en De Laat. Op de parterre is het restaurant gevestigd, evenals de traiteur en de kookshop. Eenvoudige etiketten sieren de charmante potjes met Italiaanse lekkernijen die staan te wachten om van eigenaar te wisselen. Net als eetgerei, schorten en glaswerk. ‘Voor die spullen rijd ik iedere maand een keer naar Italië’, vertelt Van der Grift. Hij toert dan naar het uit de kluiten gegroeide familiebedrijfje Cascina San Giovanni in Rochetta Belbo. ‘Toscane, die streek is zo mooi’, mijmert hij.

Van der Grift heeft wel een voorliefde voor Italië en zijn zaak is daarop ook georiënteerd, maar ‘een lekkere chutney moet ook op de kaart kunnen’. ‘Ik ben vooral aanhanger van de Italiaanse levensstijl. Eten en praten met vrienden. Die levensstijl wil ik vooral overbrengen met deze zaak. Ik vind het zelf heerlijk om op zaterdag met een cappuccino met de gasten te kletsen.’ La dolce vita… ‘Als Italianen hier komen, zeggen ze dat het hier zo Italiaans is. Typisch Italiaans is ook onze nieuwste activiteit: koken met de kok, ofwel cucina con il cuoco. Dat loopt goed en vindt momenteel drie keer per week plaats.’

Langzaam maar zeker breidt Mammoni uit. Het moederskindje wordt volwassen. Van der Grift laat de bouwtekeningen en de artist impression zien van de kookstudio op de eerste etage, die overigens al maanden gebruikt wordt voor partijtjes en vergaderingen. Het Valkenburgse MK2 Interieurs toont een fraai staaltje inrichting: een groot kookeiland, lange, verrijdbare tafels en ook een kookboekenbibliotheek. Vanaf volgende maand open. Net als de ruimte voor proeverijen en andere bijeenkomsten op de tweede etage.

‘Ik heb geluk dat er een horecabestemming op dit pand zat, want brandblussers en vetputten waren al aanwezig. Zelfs klimaatbeheersing zat er al in. De kosten daarvan heb ik in de verbouwingsperiode dus niet hoeven maken. Mijn holding heeft geïnvesteerd en er was hulp van de Rabobank. Het contact met deze bank is goed, er wordt meegedacht en op mijn beurt houd ik ze geïnformeerd door bijvoorbeeld ons eigen krantje of deze Misset Horeca te sturen.’

Happig
De bereidheid van een bank om al na vier maanden te investeren in de bouw van een kookschool, verbaasde Van der Grift. ‘Ik kreeg ook de geluiden door dat banken niet meer zo happig zijn om te investeren in horecazaken.’

Tot op heden draait Mammoni volgens hem boven verwachting. ‘Dat had ik wel gehoopt, maar de huidige laagconjunctuur, als ik het zo mag noemen, en de oorlog had ik natuurlijk niet gepland. Desondanks was het hier in november en december Kalverstraat 2. In maart zat ik maar net onder die omzet. Het gaat dus goed. Terwijl in Utrecht best een kritische massa zit. Je kunt beter niet je kop boven het maaiveld uitsteken. We zijn dan ook niet pretentieus, maar informeel en gastvrij.’

Mammoni profiteert van de traffic van Hoog Catharijne. Er komen 350.000 bezoekers langs, kent Van der Grift de cijfers van de gemeente uit zijn hoofd. De omzet is gepland op 900.000 euro per jaar. De traiteur in combinatie met de kookshop is goed voor 200.000 euro. De overige 700.000 euro is het specifieke horecadeel.

Zijn succes dankt Mammoni aan ‘gewoon aardig zijn voor de gasten’. ‘Iets dat tegenwoordig blijkbaar niet vanzelfsprekend is. Bij het selecteren van nieuwe mensen let ik vooral op het intermenselijke aspect, niet eens op horecaopleiding of –ervaring. De mensen die hier werken, kunnen door hun eigen rijke sociale leven ook een goed gesprek aanknopen met de gasten. Onze koks staan voor de schermen ook uit te leggen hoe ze de lasagne zo lekker smeuïg krijgen. Bovendien: als je aardig bent kun je je ook eens een foutje permitteren.’

Behalve een enorm spandoek van gevel tot gevel heeft Van der Grift aan reclame-uitingen weinig soldi, geld, besteed. ‘Je kunt beter een espresso weggeven dan adverteren, mond-tot-mondreclame werkt uitstekend.’ Hij heeft zijn zaak wel aangemeld bij diverse internetzoekmachines en bedrijfsuitje.nl.

Stiekem denkt hij aan meerdere vestigingen van Mammoni in Nederland. Zo zijn hem al panden in Arnhem en Maastricht aangeboden. Voorlopig houdt Van der Grift de boot echter af. ‘Eerst deze vestiging optimaliseren.’ Is hij niet bang dat de authentieke sfeer en zijn denkwijze moeilijk over te brengen zijn op een filiaal op afstand? En misschien wel belangrijker, hoe wil hij de bedrijfsvoering controleren en bijsturen? ‘Ik zou nooit aan hard-franchising doen. De partner zou wel moeten voelen dat het zíjn zaak is, een miniem meerderheidsbelang zou dan voor mij ook voldoende zijn.’

Mammoni betekent in het Italiaans, vrij vertaald, moederskindje. De man die tot zijn veertigste jaar nog thuis woont en verzorgd wordt door mama. Rondom dat in het laarsland bekende fenomeen werd een concept gemaakt. Met behulp van een reclamebureau, want niks commercieels is eigenaar Jan van der Grift (40) vreemd. De Utrechter is idolaat van retail en food en combineerde die twee zaken optimaal als onder meer general manager food and restaurants van Bijenkorf Nederland. Hij wil een link leggen tussen (het gemak van) de detailhandel en (de gastvrijheid van) de horeca. Van der Grift: ‘Het principe is ‘what you see is what you get’. De maaltijden, pesto’s, tapenades, wijnen en waters die wij serveren, zijn ook voor gebruik thuis te koop. Evenals het glaswerk, de stoelen en de pannen.’

In zijn fris ogende zaak met huiskleuren zwart, wit en oranje aan Voor Clarenburg (om de hoek van winkelcentrum Hoog Catharijne) komen natuurlijk niet alleen Italianen. De kracht van het bedrijf is volgens Van der Grift juist dat jong en oud er komt. Italiaans of Nederlands. ‘Het zijn wel mensen met een stedelijke levensstijl. Daar richt ik me op. Het is beter dan de traditionele indeling op bijvoorbeeld leeftijd of bestedingspatroon. De consument van tegenwoordig is een momentconsument, de ene keer eet hij kreeft, de andere keer een hamburger bij McDonald’s.’

Bij Mammoni overigens uiteraard géén hamburger, maar wel scampi’s, in combinatie met Romeinse sla, olijven en een gekookt ei. En andere heerlijkheden als bruchetta-sandwich met gegrilde runderentrecote, parmezaanse kaas en rode uienmarmelade of ravioli gevuld met heilbot en gekonfijte pomodori en een saus van doperwten. Het zijn gerechten die weliswaar prima vullen, maar echt bedoeld zijn voor (een late) lunch. ’s Avonds om zeven uur doet mama haar deuren namelijk dicht. Met een welgemeend tot ziens natuurlijk, volentieri arriverderci.

Chutney
In het monumentale pand in hartje Utrecht zat decennialang (banket)bakkerij André en De Laat. Op de parterre is het restaurant gevestigd, evenals de traiteur en de kookshop. Eenvoudige etiketten sieren de charmante potjes met Italiaanse lekkernijen die staan te wachten om van eigenaar te wisselen. Net als eetgerei, schorten en glaswerk. ‘Voor die spullen rijd ik iedere maand een keer naar Italië’, vertelt Van der Grift. Hij toert dan naar het uit de kluiten gegroeide familiebedrijfje Cascina San Giovanni in Rochetta Belbo. ‘Toscane, die streek is zo mooi’, mijmert hij.

Van der Grift heeft wel een voorliefde voor Italië en zijn zaak is daarop ook georiënteerd, maar ‘een lekkere chutney moet ook op de kaart kunnen’. ‘Ik ben vooral aanhanger van de Italiaanse levensstijl. Eten en praten met vrienden. Die levensstijl wil ik vooral overbrengen met deze zaak. Ik vind het zelf heerlijk om op zaterdag met een cappuccino met de gasten te kletsen.’ La dolce vita… ‘Als Italianen hier komen, zeggen ze dat het hier zo Italiaans is. Typisch Italiaans is ook onze nieuwste activiteit: koken met de kok, ofwel cucina con il cuoco. Dat loopt goed en vindt momenteel drie keer per week plaats.’

Langzaam maar zeker breidt Mammoni uit. Het moederskindje wordt volwassen. Van der Grift laat de bouwtekeningen en de artist impression zien van de kookstudio op de eerste etage, die overigens al maanden gebruikt wordt voor partijtjes en vergaderingen. Het Valkenburgse MK2 Interieurs toont een fraai staaltje inrichting: een groot kookeiland, lange, verrijdbare tafels en ook een kookboekenbibliotheek. Vanaf volgende maand open. Net als de ruimte voor proeverijen en andere bijeenkomsten op de tweede etage.

‘Ik heb geluk dat er een horecabestemming op dit pand zat, want brandblussers en vetputten waren al aanwezig. Zelfs klimaatbeheersing zat er al in. De kosten daarvan heb ik in de verbouwingsperiode dus niet hoeven maken. Mijn holding heeft geïnvesteerd en er was hulp van de Rabobank. Het contact met deze bank is goed, er wordt meegedacht en op mijn beurt houd ik ze geïnformeerd door bijvoorbeeld ons eigen krantje of deze Misset Horeca te sturen.’

Happig
De bereidheid van een bank om al na vier maanden te investeren in de bouw van een kookschool, verbaasde Van der Grift. ‘Ik kreeg ook de geluiden door dat banken niet meer zo happig zijn om te investeren in horecazaken.’

Tot op heden draait Mammoni volgens hem boven verwachting. ‘Dat had ik wel gehoopt, maar de huidige laagconjunctuur, als ik het zo mag noemen, en de oorlog had ik natuurlijk niet gepland. Desondanks was het hier in november en december Kalverstraat 2. In maart zat ik maar net onder die omzet. Het gaat dus goed. Terwijl in Utrecht best een kritische massa zit. Je kunt beter niet je kop boven het maaiveld uitsteken. We zijn dan ook niet pretentieus, maar informeel en gastvrij.’

Mammoni profiteert van de traffic van Hoog Catharijne. Er komen 350.000 bezoekers langs, kent Van der Grift de cijfers van de gemeente uit zijn hoofd. De omzet is gepland op 900.000 euro per jaar. De traiteur in combinatie met de kookshop is goed voor 200.000 euro. De overige 700.000 euro is het specifieke horecadeel.

Zijn succes dankt Mammoni aan ‘gewoon aardig zijn voor de gasten’. ‘Iets dat tegenwoordig blijkbaar niet vanzelfsprekend is. Bij het selecteren van nieuwe mensen let ik vooral op het intermenselijke aspect, niet eens op horecaopleiding of –ervaring. De mensen die hier werken, kunnen door hun eigen rijke sociale leven ook een goed gesprek aanknopen met de gasten. Onze koks staan voor de schermen ook uit te leggen hoe ze de lasagne zo lekker smeuïg krijgen. Bovendien: als je aardig bent kun je je ook eens een foutje permitteren.’

Behalve een enorm spandoek van gevel tot gevel heeft Van der Grift aan reclame-uitingen weinig soldi, geld, besteed. ‘Je kunt beter een espresso weggeven dan adverteren, mond-tot-mondreclame werkt uitstekend.’ Hij heeft zijn zaak wel aangemeld bij diverse internetzoekmachines en bedrijfsuitje.nl.

Stiekem denkt hij aan meerdere vestigingen van Mammoni in Nederland. Zo zijn hem al panden in Arnhem en Maastricht aangeboden. Voorlopig houdt Van der Grift de boot echter af. ‘Eerst deze vestiging optimaliseren.’ Is hij niet bang dat de authentieke sfeer en zijn denkwijze moeilijk over te brengen zijn op een filiaal op afstand? En misschien wel belangrijker, hoe wil hij de bedrijfsvoering controleren en bijsturen? ‘Ik zou nooit aan hard-franchising doen. De partner zou wel moeten voelen dat het zíjn zaak is, een miniem meerderheidsbelang zou dan voor mij ook voldoende zijn.’