blog

Cas

Horeca

Zaterdagochtend was het, toen mijn collega Richard Kok me vroeg of ik het al gehoord had, van Cas Spijkers. Ik hoefde niet eens te vragen wát ik al gehoord zou moeten hebben. Een koude rilling. Cas is er niet meer.

Cas

We wisten dat hij ziek was, maar toch. Je hoopt op een wonder, zeker voor Cas. Deze man had honderd moeten worden, en tot het allerlaatste moment moeten kunnen genieten van mooie gerechten en bijbehorende wijnen. Dat had hij zo verdiend. Ik ben blij en dankbaar dat ik hem nog even heb kunnen zien en spreken, toen hij in juli van dit jaar geridderd werd in de Orde van Oranje Nassau, in zijn geliefde Oisterwijk. Op enkele tientallen meters van de plek waar ik hem voor het eerst ontmoette: in de keuken van De Swaen. Het eerste échte toprestaurant van Nederland, met de eerste échte topkok aan het roer. De man die niet alleen de horecabranche in vervoering bracht met zijn prachtige creaties en zijn gepassioneerde uitleg bij de gerechten, maar vooral ook de consument. Wat kon hij heerlijk vertellen over producten, sauzen, combinaties en bereidingswijzen. Wat een passie en plezier straalde hij uit! Cas was de man die de horecakeuken uit de duisternis haalde, die heel Nederland liet zien hoe prachtig het koksvak, en uiteindelijk ook het hele horecavak was. Cas Spiijkers heeft in zijn eentje de hele horecabranche een boost gegeven; maar ook bakkers, slagers, traiteurs en supermarkten mogen hem dankbaar zijn. Zonder Cas waren er nu nooit zoveel gepassioneerde amateurkoks geweest, daar ben ik van overtuigd. Wat stond hij te genieten, toen hij deze zomer de ridderorde opgespeld kreeg. Het had allemaal niet gehoeven van hem, maar blij en dankbaar was hij. Zo was Cas. Bescheiden, sympathiek, maar tegelijkertijd groots en trots. Een voorbeeld voor velen. Wat zullen we hem vreselijk missen.

Martine Zuil

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels