blog

Pol

Horeca

Zijn naam en faam waren hem al ver vooruit gesneld toen ik hem onverwacht mocht ontmoeten, nota bene bij De Librije in Zwolle. Een mooiere setting was ook niet denkbaar. Hij was lange tijd een Hele Grote Meneer geweest bij Michelin en nu had hij een boek geschreven.

Pol

Een boek waar iedereen een mening over had, nog voordat het was verschenen. Het was schandalig, onfatsoenlijk, maar ook spannend, stoer en natuurlijk buitengewoon interessant. Ik was wel nieuwsgierig geworden wie die Grote Meneer van Michelin dan wel was en toen zat hij daar plots bij me aan tafel in De Librije. Grote Meneer? Hij bleek nog kleiner dan Wesley Sneijder. Grijs baardje, schalkse glimlach, op het eerste gezicht best sympathiek. Op het tweede gezicht trouwens ook. Ik vertelde hem dat ik van Misset Horeca was. Hij trok een wenkbrauw op en zei op bestraffende toon ‘Zo, de schrijvende pers…’, maar hij krabbelde wel in mijn zojuist gekregen rode boek ‘Misset Forever’. Als ik tenminste zijn hanenpoten goed heb weten te ontcijferen.

Twee dagen later kreeg ik een mailtje van hem, met ‘Zonnige groetjes van Pol’. Pol? Wat schattig. Pluizig zelfs. Zo zou ik mijn huisdier noemen, Pol. Erg aaibaar. Ik was vereerd omdat ik kennelijk bij de intimi behoorde die hem Pol mochten noemen. Pol liet me weten in Zuid-Frankrijk te zitten en het op prijs te stellen de Misset te ontvangen als we nog wat over hem of over zijn boek zouden schrijven. Hij had zich voorgenomen niet meer aan de discussie mee te doen. Dat vind ik verstandig van Pol. Ik gun hem een rustig leven, als Pol in Frankrijk. En wij, wij gaan gewoon weer zenuwachtig zitten wachten hier in Nederland, op wat Michelin dit jaar gaat besluiten. Daar doet het boek van Pol niets aan af.

Martine Zuil

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels