blog

Blog: Beter een goede collega dan een verre vriend

Horeca

De vraag die mij regelmatig gesteld wordt is: ‘Vind jij dat werken in de horeca nog wel leuk?’. En ik moet eerlijk zijn. Niet altijd. Een lange dag werken met 37 graden met lange broek, sloof en dichte schoenen is geen pretje. En er is altijd wel een gast die midden in de winter op het terras gaat zitten om de sneeuw te bewonderen. Ook niet fijn als jij dan naar buiten mag om de bestelling op te nemen.

Blog: Beter een goede collega dan een verre vriend

Na een lange dag van werken met 37 graden ben ik jaloers op mensen met een baan aan het strand of in een koelcel. Want werken met een lange broek, een sloof en dichte schoenen is niet echt iets waar je naar verlangt tijdens tropische hitte.
En gedurende de periode van kou en donkere horror zijn er altijd de mensen die het toch zo leuk en ‘ro-man-tisch’ vinden om buiten iets te drinken. Terwijl ze helemaal in elkaar opgaan en met de handen in elkaar verstrengeld naar de sneeuwvlokjes kijken, vergeten ze één ding. Namelijk mij. In de tijd dat zij met elkaar besluiten dat ze de ware voor elkaar zijn, sta ik in een dun zwart shirtje te verkleumen, terwijl het opschrijfboekje in mijn hand steeds natter wordt. Als ze eenmaal, na heel wat giechelen en ‘nee, jij moet zeggen wat we bestellen’, samen hebben besloten voor een warme chocolademelk te gaan, zijn de glimlach op mijn gezicht, en mijn voeten, helemaal bevroren.

‘Ik ga wel’

Ik loop het restaurant weer in en voor even stel ik mijzelf de vraag die door anderen altijd gesteld wordt. Is dit nou leuk? Bij de bar aangekomen schuift mijn collega mij een mok hete thee toe, maakt de drankjes van de bestelling, pakt het dienblad en loopt er mee weg. ‘Ik ga wel. Hoef jij tenminste niet meer terug’ zegt ze terwijl ze de deur open doet die haar naar de bittere kou toe leidt. De rest van de avond gaat het werken als vanzelf, heb ik lol met mijn collega’s van de keuken en bediening en eigenlijk ook met de gasten. Een klein vrouwtje fluistert mij toe dat ze het zo gezellig vindt en dat ze het stiekem jammer vindt dat ze straks alweer naar huis gaat. Haar rimpelige gezicht straalt als ze zegt dat ze het zo énig vindt om te zien dat het personeel zoveel plezier heeft met elkaar en in het werk. Ik kijk naar mijn collega’s en weet dat deze vrouw helemaal gelijk heeft. We zijn één team, van chef-kok tot bediening, van afwas tot leidinggevende. Iedereen is even belangrijk en ik zou ze geen van allen kunnen en willen missen.

‘Werk je hier nog steeds?’

Ik loop terug naar de bar waar een oude bekende staat te wachten om af te rekenen ‘Zo zo,’ zegt ze met een belerend stemmetje ‘Werk jij hier nog steeds?’. Ik knik en glimlach naar haar. Ja, ik werk hier nog steeds. En wat ben ik daar blij mee.

Lees hier de vorige blog van Lotte Looijmans:
Blog: ‘Werken in de horeca; meer dan leuk lachen alleen’

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels