blog

Daklawine

Horeca

Het restaurant van Sporthotel Pechtl zag er net zo uit als het jaar ervoor. En het jaar daarvoor, en het jaar daarvoor. In de vitrinekast glommen de inmiddels veertig jaar oude bokalen van voormalig skikampioen Pepi Pechtl als vanouds. Tegenwoordig was Pepi eigenaar van de plaatselijke skisschool, tevens van skiverhuur Pepi Pechtl en dus ook van sporthotel Pechtl. Waar je – zo wisten alle landgenoten in Lermoos – voor weinig geld een lekkere schnitzel kon eten, mit preisslbeeren und pommes.

Daklawine

Het enige wat dit jaar nieuw was bij Sporthotel Pechtl, waren de obers. En dat was geen vooruitgang. Verdwenen was het mannetje dat ons al die jaren trouw had bediend.  Aangeslagen door deze onaangename ontwikkeling, pinde ik bij het afrekenen daarom tegen mijn gewoonte het exacte bedrag van de rekening. ‘Ist das alles?’ vroeg de jonge ober terwijl hij mij recht in m’n smoel aankeek. Ik zei ja en bedankte hem voor de gastvrijheid. ‘Leider habe ich nichts zu danken,’  mopperde mijn nieuwe gastheer en verdween met een smalende glimlach op zijn kop de keuken in.

Dit voorval hield ons de rest van de avond en de volgende ochtend bezig. Tot de volgende gebeurtenis. Op weg naar de skipiste kwam ik langs mijn auto. Dat wil zeggen: wat daar van over was. De trotse Duitse wagen die ik net had aangeschaft was veranderd in een ingedeukt wrak zonder ramen en spiegels. Das beste oder nichts, om met de slogan van de fabrikant te spreken. Waarbij dat nichts nu wel heel letterlijk was.

Volgens de hoteleigenaar – die de kwestie overigens keurig oploste – was mijn auto bedolven onder een dachlawine. De overvloedige sneeuwval van de afgelopen weken had in combinatie met de felle zon, het dak van het hotel veranderd in een miniatuur-gletsjer. Die gletsjer was nu bovenop mijn auto gedonderd, begreep ik van hem. Ik vond het een plausibel verhaal, maar ergens wist ik wel beter. Die ober had mijn wagen gemold.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels