blog

Horecahouse

Horeca

Het ritme is ontegenzeggelijk vierkwarts met een nadrukkelijke beat. Pakweg 800 maten lang hoor je alleen maar bong, bong, bong, waarbij het contrapunt van sspoej-sspoej afkomstig is van een synthesizerbekken. Dit geluids-behang, zéér aanwezig in het restaurant, ontgaat de bedienjongelui volledig omdat zij het niet horen. Gedeeltelijk door hun monomane aandacht voor wat er van de passe naar de tafels moet worden getransporteerd, deels door het feit dat zij tot de leeftijdsgroep behoren van wie de oren hebben geleden onder discotheekbezoek en andere eigentijdse trommelvliesaanvallen.

Horecahouse

Het geluid, kortom, treft alleen de gast. De man of vrouw die bereid was om in deze zaak geld neer te tellen voor een rustig etentje. En niet wist dat er horecahouse uit de speakers zou komen. Horecahouse is ook om een andere reden erg: het is volstrekt melodieloos. De 800 maten zijn uitsluitend met ritme gevuld, een ouderwets refrein hoort daar niet bij, laat staan een zanglijn. Er zit bovendien geen begin en geen eind aan: het valt in zijn massaliteit de eetzaal binnen en dreunt door tot de genoemde eindmaat. Die net zo goed gevolgd kan worden door maat 801 als door maat 1: niemand die dat merkt. Net zomin als vroeger de cassettebandjes die zichzelf aan het eind automatisch omkeerden. Nou ja, uiteindelijk drong ’t wel door wanneer ook bij het dessert weer die panfluit met Greesleaves of Yesterday voorbij kwam.

Tegenwoordig heeft een muzikant maar 8 maten nodig om zijn meesterwerk aan de wereld te presenteren. De andere 792 komen tot ons vanuit de repeatfunctie van zijn synthesizer. Al die zielloze repeterende maten hameren je etentje weg, maar je bent natuurlijk een ouwe zeur als je daar iets van zegt. Dus hou je wijselijk je mond. Hoewel je vingers jeuken om die hele verdomde geluidsinstallatie – je ziet ‘m staan naast de koffiemachines – uit de muur te rukken.

Maar dan ineens, wat hoor ik daar? Er is een plotselinge toevoeging, er komt na maat 3614 een geluid bij. Ik had het helemaal fout: het is helemaal geen repeat, er blijkt door de componist een duidelijke verfraaiing gevonden! Een vrouwenstem worstelt zich naar voren uit het geluidsdecor. Eerst nog licht kreunend en een beetje veraf, alsof de zangeres op de studiovloer was gevallen (of geduwd?), maar langzamerhand groeiend in volume. Zij gromt nu en zij neemt het, hoewel melodieloos, over van de synthesizer. Om daarna tergend langzaam de hele ladder van alt tot sopraan te beklimmen en gillend de ‘lead’ over te nemen. Wel is haar zang intussen door een studioapparaat geperst dat de dynamiek van de stem versmalt tot de piepgeluiden die doorgaans uit computerspelletjes komen. Callas is gereduceerd tot een ringtone.

Juist op dat moment schrikt nagenoeg de hele restaurantzaal op en kijkt naar buiten. Het blijkt dat alle eters even dachten dat niet de zangeres maar hun autoalarm afging.

Ton de Zeeuw was chef van de kunstredactie en culinair redacteur bij dagblad De Telegraaf, tegenwoordig is hij freelance journalist.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels