artikel

Dagboek deelnemer Receptionist of the Year 2006

Hotel

Nico Lathouwers is 24 jaar, student van de Hotelschool Leeuwarden en stagiair in Londen in het Radisson Edwardian Hampshire Hotel. Hij neemt voor ons land voor het eerst deel aan de internationale wedstrijd Receptionist of the Year 2006 Competition. Op onze site houdt Nico u dagelijks op de hoogte over zijn verrichtingen voor, tijdens en na de internationale wedstrijd. In zijn eerste bijdrage stelt Nico zich voor.

Dagboek deelnemer Receptionist of the Year 2006

De naam is Nico Lathouwers (24) en ik ben werkzaam als stagiair bij het Radisson Edwardian Hampshire hotel in Londen. In juni van dit jaar ben ik hier begonnen en tot nu toe gaat alles heel goed ook heb ik het hier erg naar mijn zin.

De functie die ik bekleed is Guest Service Coördinator, wat wil zeggen dat je werkzaam bent aan de receptie en ook conciërge werkzaamheden verricht. Het is een heel afwisselende functie omdat je direct in contact staat met de gasten en verantwoordelijk bent voor alles wat er in de receptie gebeurt.

Toilet
Mijn stage duurt twaalf maanden en is een van de laatste dingen die ik moet doen om mijn International Hospitality Management opleiding aan de CHN in Leeuwarden af te ronden.

De hotelindustrie is echt mijn passie en als ik bijvoorbeeld op vakantie een mooi hotel tegenkom, kan ik mijzelf niet bedwingen en moet er dan even naar binnen om de sfeer te proeven. Gewoon even naar het toilet, een brochure halen of een kop koffie drinken en ervaren wat voor hotel het is.

Inmiddels heb ik al twee stages volbracht tijdens mijn Middelbare Hotelschool opleiding in Wageningen. Namelijk bij Hilton London Docklands in F&B en als receptionist bij Grand Hotel Huis ter Duin. Beide stages waren een uitdaging omdat het twee totaal andere hotels zijn en heb er veel ervaring opgedaan.

Nu jullie sitebezoekers wat meer over mij weten, gaan we de komende dagen vooruitkijken naar de London Receptionist of the Year 2006 Competition. De eerste ronde is morgen al, so keep your fingers crossed for the Dutchy!!!

Eerste ronde
Gisteren was de dag dat ik voor de jury verschijnen moest. Ondanks dat ik goed geslapen had voelde ik me moe die ochtend. Maar wat wil je als je om 5.30 opstaat.

De gedachten dwalen af naar wat er die middag komen zou. Kan ik mijn zenuwen in bedwang houden, kan ik de juiste woorden in het Engels vinden en het allerbelangrijkste kan ik de vragen goed beantwoorden? Mijn collega Vanessa die ook meedoet, zenuwde er op los die ochtend. Erg fijn, maar goed, samen gaan we ervoor! Eerst nog de ochtend gewoon werken.

Een uur voor het gesprek kleden we ons om, we willen er tiptop uitzien. Presentatie is ook een groot onderdeel van de punten die je kunt verdienen. Schoenen gepoest, nagels geknipt en dasje goed. Een laatste check door onze General Manager en off we went! Naar het Savoy Hotel aan de Strand, zo’n 10 minuten lopen.

Om de zenuwen nog wat te versterken bleef zowel onze GM als Vanessa een aantal keren met hun hakken in de straat hangen en het regende/waaide. Daarom bij aankomst meteen het toilet in om de boel weer glad te strijken en alles recht te trekken.

Na de eindeloze poederbeurt van de dames zijn we naar de suite gegaan waar we verwacht werden. Hand in hand liepen we erheen, ik moest als eerste. Twee goedlachse krijtstreepheren en mantelpakkendames staan me op te wachten. Dit is het, nu moet het gebeuren. Take control, you can do it, dacht ik. Ook zij zetten gewoon thee met water, niets vreemds aan dus. Blijf jezelf en laat je passie voor het vak zien. De 15 minuten waren om voordat ik het wist. De vier vragen vlogen voorbij. Goed gevoel aan over gehouden, Ja en Nee. Ik voelde me erg op mijn gemak en niet overdreven zenuwachtig, maar gaf ik de antwoorden die ze wilden horen? 22 november tijdens een Afternoon Tea horen we de uitslag.

The morning after
En dan is er natuurlijk the morning after of beter gezegd de day after.In mijn hoofd passeert de vijftien minuten nogmaals tientallen keren de revue en ik denkt: had ik beter dit kunnen zeggen of zo kunnen antwoorden. Zat ik wel rechtop en niet als een uitgezakt varken in de stoel? Waarom keek een van de juryleden uit het raam toen ik een vraag aan het beantwoorden was? Was ik vermoeiend en niet meer dan een verspilling van tijd? Waren de lachjes om mijn grapje niet oprecht? Allemaal gedachten achteraf waar je niets mee kunt. The show is over, het gordijn is dicht. Ik heb mijn kans gehad nu moeten we wachten.

Hoe zou het zijn, als volgende week mijn naam genoemd wordt en ik ben een van de finalisten? Zit er een kans in? Hoe reageer je dan? Mag je juichen, springen, schreeuwen en degene die naast je zit om de nek vliegen en zoenen. Ondanks dat het een wildvreemde is?

Of wordt je geacht om conservatief Engels te reageren en geen emotie te laten zien?Ik denk dat ik voor de Oer Hollandse aanpak ga, ik vertegenwoordig natuurlijk niet alleen het hotel maar zeker ook Nederland! Dus net zoals onze kroonprins vlieg ik de eerste de beste om de nek geef ze drie echte Hollandse zoenen en schreeuw het uit van blijdschap en juich er op los. Maar ja dat heeft misschien weer gevolgen voor de volgende ronde, het rollenspel. Neemt men je dan niet meer serieus? Je wilt natuurlijk niet het label DDQ (Dutch Drama Queen) opgeprikt krijgen.

Een ding weet ik zeker woorden zouden niet kunnen beschrijven hoe blij ik zou zijn om door te kunnen. Om waardering te krijgen voor het vak wat je ultieme passie heeft is het mooiste wat je kan overkomen. De International Receptionist of the Year wordt gehouden in Estland. Hoe reageren Estsen bij winst?