blog

Design

Hotel

Ik heb weer eens de weelde ondergaan van een hotel waar alles design is. Led-lichten in de kamer, bijvoorbeeld. Eén knopje en alles baadt in het schijnsel van deze kostenbesparende, sfeerscheppende en eigentijdse lampen. Overal. Dus zowel aan het designbureau als bij het kingsize designbed ertegenover. Als jij ’s morgensvroeg aan dat bureau wat werk te doen hebt terwijl je prinses haar schoonheidsslaapje wil voltooien, ligt zij dus te baden in het licht.

Design

Ooit, toen alles nog designloos was, kon je de ouderwetse bureaulamp aanklikken met een ouderwetse schakelaar waarna de slaaphoek ouderwets verduisterd bleef.

Airco? Natuurlijk! Als je de designkamer binnenkomt, begint hij automatisch te blazen. Totdat je er genoeg van krijgt en op zoek gaat naar een schakelaar. Gevonden! In het halletje van de designkamer zit een digitaal paneeltje waarmee dat (misschien) zou kunnen. Maar om dat paneeltje te kunnen lezen moet je licht hebben. En dat halletje laat zich alleen maar verlichten als je op de deurmat stapt. Dus dat wordt heen en weer springen tussen mat en paneel . . .  Stom! Hadden we maar een ouderwets zaklampje mee moeten nemen.

De waterbesparende hemeldouche is een fantastisch ding. Je waant je in de natte moesson in een tropisch land. Helaas is zo’n designapparaat nog steeds een gewone watersproeier die dus opwarmtijd vergt. Dat kon ooit door er een beetje naast te staan en met je handen, of je tenen, te voelen tot de gewenste temperatuur was bereikt. Maar ernaast kan natuurlijk niet meer, het stortregent eigentijds in die héle douchecabine. Dus sta je daar in je nakie klappertandend onder een ijsregen te wachten tot het zover is.

De wasbak is een smetteloos witte ronde designkuip op een hoge perenhouten designkolom. Omringd door spiegels. Die bij elke wasbeweging onder spetteren alsof je wordt ingehaald op de A1. Maar mooi, eigentijds en decoratief. Met in het midden, zoals het hoort, de afvoer. Helaas voert die niet af. Binnen afzienbare tijd is de bak tot de rand gevuld en ga je nerveus op zoek naar een knopje, palletje, handeltje, greepje om het chromen afvoerdopje in beweging krijgen. Lukt niet. Dan maar je handen in het wasvocht om de dop los te wrikken. En ze vervolgens afspoelen onder de designkraan terwijl het water weer…..’Dat dopje is zelfdenkend’, hoor je de volgende ochtend aan de balie. ‘Het luistert als het ware naar uw was-wensen.’

Tja. Wat was er eigenlijk mis met die doofstomme rubberen stop van weleer die aan een kettinkje hing? Nou ja: lelijk, inderdaad. En volstrekt designloos. Maar hij ging wel dertig jaar mee.
Design niet, weet ik zeker.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels