blog

Gm’s hebben te maken met teveel bazen

Hotel

Gisteren zag ik bij een van mijn collega’s een artikel op het bureau liggen. Het was geschreven door Robert Woods, professor aan het William F. Harrah College of Hotel Administration, in Las Vegas. Onderwerp: de hoge burn-out percentages onder hotelmanagers, vergeleken met managers in andere sectoren. Als redenen hiervoor werden onder andere aangedragen: verouderde strategieën, onderbezetting, hevige concurrentie en steeds veeleisender gasten.

Gm’s hebben te maken met teveel bazen

In dit rijtje ontbreekt in mijn ogen een belangrijke reden. Veel general managers van hotels hebben misschien niet dagelijks, maar dan toch wel wekelijks of maandelijks te maken met twee ‘bazen': de baas (‘regiomanager’, zou er b.v. op zijn/haar visitekaartje kunnen staan) van het hoofdkantoor van de keten, en de eigenaar van het hotel. De eerste ‘baas’ is dan misschien vaak de formele/feitelijke leidinggevende van de gm, en de tweede ‘baas’ wordt eigenlijk geacht zich niet de dagelijkse gang van zaken te bemoeien, maar ja …

Er wordt veel onderzoek gedaan naar en in de gastvrijheidssector. Vrijwel steeds wordt daarbij echter voorbij gegaan aan dit belangrijke structuurkenmerk van de hotellerie. Wereldwijd, en vooral de laatste jaren ook in ons land, zien we het marktaandeel van ketens toenemen. Deze geven er over het algemeen de voorkeur aan zich te concentreren  op het managen van hotels van derden, en/of het aanbieden van een franchise. Meestal  wordt dit aangeduid met de term ‘asset-light’, om aan te geven dat de ketens niet het zakelijk risico van al ‘hun’ hotels willen dragen. Een direct gevolg hiervan is een toename van het aantal stakeholders. In sommige hotels zijn er maar liefst vier: de vastgoedeigenaar; een huurder; de partij aan wie de huurder het management van het hotel toevertrouwt, en eventueel nog een keten die het franchisemerk levert, als de manager zelf merkloos is.

Dit roept allerlei vragen op, vragen die ik in deze blogartikelen graag met u zou willen delen. Eén daarvan is b.v. of de belangen van de management company en de eigenaar wel altijd parallel lopen. Hierover is al wel het een en ander gepubliceerd; het gaat dan vaak over investeringsvraagstukken: stelt de management company wel altijd díe investeringen voor die positief uitpakken voor  de eigenaar van het hotel, of dienen deze toch vooral het imago van het eigen merk te versterken? Over andere aspecten wordt nog weinig nagedacht, of in ieder geval geschreven. Bij voorbeeld dus over het effect van asset-light strategieën op burn-out percentages bij GM’s. Of op maatschappelijk verantwoord ondernemen: wie bepaalt, met al die verschillende stakeholders,  hoe hoog de duurzaamheidslat gelegd gaat worden? Hoe zit het met de P van ‘people’ in people-planet-profit als de keten het hotelpersoneel niet op de loonlijst wil, en de eigenaar het hotel hoofdzakelijk ziet als een vastgoedbelegging met als belangrijkste doel het genereren van een stabiele reeks cash flows?

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels