blog

Doggydoosje

Restaurant

Ja hoor, het is er van gekomen: mijn eerste echte verzoek om een doggybag. Een ietwat gênant avontuur. Met 4 mannen op pad (heb ik weer!) iets te enthousiast aan de borrelhappen gezeten en me ook nog laten verleiden tot een voorgerecht. En dus, niet voor het eerst: het hoofdgerecht kwam en ik kon er alleen nog naar kijken. Het zag er zalig uit maar verder dan drie hapjes kwam ik echt niet meer.

Doggydoosje

Erg hè? Serveerster kwam afhalen en vroeg of het wel had gesmaakt. Ik eerlijk opgebiecht dat het me heerlijk leek, maar dat ik gewoon even niet meer kon. Dat was voor mij ook een mooi moment voor hét verzoek: “Zou ik het misschien mogen meenemen?”

Véél liever had ik gehad dat mevrouw aan míj had gevraagd of ik het mee naar huis wilde nemen, maar dat deed ze niet. Sterker nog: ze lachte hartelijk om mijn vraag en liep weg. Ahum. Kennelijk kwam ze tot inkeer want even later kwam ze terug om te vragen of ik het echt wilde meenemen. Ja dus. Ik voelde me allang niet prettig meer. Zeker niet toen ik, ná het afrekenen, nogmaals moest vragen of mijn doggybagverzoek wel was doorgekomen. Stond ik daar met mijn vier mannen.

Doggybag kwam uiteindelijk in de vorm van een pakketje in zilverfolie dat ik met halfgestrekte armen vooruit moest dragen vanwege het vlekgevaar. Ik dacht ‘dit doe ik dus nooit meer’.  En daar baal ik van. Ik zou het écht heel sympathiek vinden als de bediening in dit soort gevallen zelf aanbiedt om iets met dat vrijwel volle bord te doen. En dan wil ik degene zijn die glimlachend weigert. Of niet natuurlijk. En een doggydoosje is ook niet zo moeilijk toch? We hebben nog een lange weg te gaan met de doggybag…

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels