blog

Nasibalyoghurtontbijt

Restaurant

Bij het doorslikken van het bakje tarwevezels ‘s ochtendsvroeg word ik geholpen door drinkyoghurt van onverdachte snit. Althans, op het pak staat dat er nul procent vet in zit en dat staat me wel aan. Wél is er ongeveer een pond suiker in opgelost, maar daar moet je niet over zeuren als je ‘goed bezig’ bent. Het zeepbedrijf dat deze yoghurtdrank op de markt brengt, doet trouwens erg zijn best om het ontbijt nog smakelijk te maken. Limoensap in dat frisse zuiveltje geeft het aroma terug van vroeger, van een suikerbeest van Sint Nicolaas. Lekker hoor, mij hoor je niet klagen.

Nasibalyoghurtontbijt

Tot deze week dan. Mijn vrouw had drinkyoghurt uit het winkelschap gehaald die was aangelengd met banaan en kiwi. Moet kunnen, had ze gedacht, ‘frisse en lekkere vruchten’. Nou, vergeet het maar. Die banaan smaakte alsof hij, voordat hij de yoghurtdoop kreeg, was gefrituurd in oud vet. En die kiwi, nou ja, kiwi hè: keihard en onrijp of tot blubber gefermenteerd. Die smaakcombinatie . . . getver! Alsof er een nasibal lag te gisten in groene yoghurt. Van schrik haalde ik een ander pak uit de koelkast. Wat bleek: hier was de yoghurt aangelegd met munt. Munt! Een dodelijk smaakaccent, zeker als die combinatie niet alleen je vezels maar ook je gekookte eitje moet begeleiden. Waar ‘t op lijkt? Stel je een plak kaas voor die is besmeerd met het kleefspul dat je moeder vroeger in je borst masseerde als je griep had.

Het gekke is dat daar over is nagedacht. Zo’n smaakcombinatie komt niet vanzelf de fabriek uit. Nee nee, daar hebben doorgeleerde mensen aan zitten sleutelen. Daar zijn vergaderingen aan vooraf gegaan, evaluaties en proefsessies, markeringrapporten, testpanels en vergelijkend warenonderzoek. Pepermuntontbijt, hoe smakeloos kun je zijn. En vooral: hoe krijg je dat doorgeslikt?

De redding kwam van mijn kleindochter die een nachtje had gelogeerd. Wat deed zij? Zij at haar boterham niet op! Haar vader kwam dat vroeger op een uitbrander te staan, maar zij kwam er nu gewoon mee weg. Letterlijk, want ze stond op van tafel om de tv aan te zetten. Om half negen ‘s morgens! En wat zei zij in het voorbijgaan? ‘Opa, eet jij mijn boterham maar op’. Alsof ze me een geschénk gaf. Alsof ik was uitverkoren voor haar half afgekloven restjes.

Maar wát een ontdekking. Een ouderwetse witte boterham, dik besmeerd met echte roomboter. Met daaroverheen hagelslag. Onvervalste Nederlandse chocoladehagel. En niet zomaar gewone korrels, maar XXL van Venz. ‘Extra Large’, een geestige marketingvondst voor nóg dikkere hagel, zomaar op een doordeweekse ochtend op mijn boterham. Wow zeg, wat lekker.

Tja. De consumptie ervan wordt inmiddels door voedselpedagogen afgeraden omdat het niet goed voor je zou zijn. Terwijl diezelfde geleerden de andere kant uit keken toen zeepzieders in hun laboratorium yoghurt met nasiballen- en hoesttablettensmaak kweekten.

Wat is er toch een ónrecht op de wereld!

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels