blog

Blog: ‘Een vol bierglas in de nek… niet expres

Restaurant

Iedereen die ooit in de bediening heeft gewerkt herkent dit moment. Het moment dat je je dienblad net iets te scheef houdt voor de glazen die erop staan. Het gebeurt iedereen wel een keer en er is geen ontkomen aan.

Blog: ‘Een vol bierglas in de nek… niet expres

Ook ik kan met een rood hoofd en diepe schaamte terugkijken op mijn ervaring. Ik werkte nog maar net in de bediening en stiekem was ik heel trots dat er nog bijna niks fout was gegaan. Ik begon juist wat te wennen en langzaamaan begon mijn zelfvertrouwen in het bedieningswerk te groeien.
Tot die avond. Die beruchte avond die zich voordeed een maand na mijn eerste werkdag. Het was druk in het restaurant en ik had al vele dienbladen en borden gelopen. Mijn armen waren inmiddels wat vermoeid, maar ik zat helemaal in de juiste flow. Er stond weer een dienblad klaar en vol goede moed zette ik hem op de toppen van mijn vingers, totaal niet beseffend wat dit dienblad zou gaan doen met mijn net opgebouwde zelfvertrouwen.

Van grote glimlach naar bange ogen

Met een grote glimlach liep ik naar het tafeltje toe en zette ik de drankjes één voor één neer bij de gasten. Ik moet nog twee drankjes en tel bijna mijn zegening. Ik zet het op één na laatste drankje op tafel en even vergeet ik het grote glas schuimend bier wat nog op mijn omhooggehouden dienblad staat. Dan zie ik vanuit mijn linkerooghoek iets verschrikkelijks gebeuren. Door de vermoeidheid in mijn arm zakt het dienblad wat scheef. Het bierglas begint te wankelen en helt iets over richting de nek van de vrolijk pratende gast. Als vanuit een slowmotion valt het bierglas om met een zachte plof. Het enige wat ik kan doen is er met grote bange ogen naar kijken.

Het is als het kijken naar een verkeersongeluk, je wilt het niet, maar toch worden je ogen getrokken naar het ongeval. Een golf van bier en schuim belandt in de nek en op de rug van de man en druipt langzaam naar beneden, alles natmakend wat hij tegenkomt. Als door een bij gestoken springt de man op en kijkt me woest aan. ‘JIJ’, schreeuwt hij terwijl hij boos met zijn vinger in mijn richting wijst. ‘Weet je wel wat je gedaan hebt! Dit is mijn mooiste blouse en je hebt nu mijn hele avond verpest! Hoe durf je!’…
Met grote bange ogen kijk ik de man aan en weet even niet wat ik moet zeggen. Mijn collega komt aangesneld met een stel doeken en een droge stoel. Na het aanbieden van een aantal drankjes en de verzekering dat de rekening van de stomerij zal worden betaald, kalmeert de boze man langzaam. Trillend op mijn benen sta ik achter de bar terwijl mijn collega mij zachtjes op mijn schouders klopt. ‘Het gebeurt ons allemaal wel een keer’ zegt ze met een opbeurend gezicht. Ik geloof haar best, maar op dit moment voel ik me alles behalve fijn. De rest van de avond ben ik nog voorzichtiger dan anders, maar elke keer als ik langs de beruchte tafel loop kijkt de man mij boos aan en zegt hij tegen zijn tafelgenoten: ‘Pas op, daar is ze weer’.
Inmiddels zijn we twee jaar verder en weet ik dat het ons echt allemaal een keer gebeurt. En één ding wil ik hiermee dan ook duidelijk maken. Als er iets valt, dan voelt degene die het laat vallen zich net zo rot als degene op wie het is gevallen. En neem dit maar van mij aan: we doen het echt niet expres.

Meer blogs van Lotte Looijmans:

‘Werken in de horeca, meer dan leuk lachen alleen’

‘Beter een goede collega dan een verre vriend’

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels