blog

De krokettenman

Restaurant 0

Mijn moeder had iets te vieren en wilde met z’n allen uit eten tijdens een mini-vakantie op Terschelling. Zes volwassenen en vier kinderen. ‘Wil jij dat dan regelen Wout?’ Tuurlijk mam, ik weet al waar. Ik heb daar al een paar keer heerlijk gegeten.

De krokettenman

Ik nam contact op en informeerde naar feestelijke shared dining-gerechten. Ik wilde om 17.00 uur bubbels met een klein hapje, de kinderen limonade en een bitterbal. Daarna voorgerechtjes ‘op een plank’ en de kinderen tegelijkertijd hun hoofdgerecht. Daarna het hoofdgerecht voor volwassenen en de kids ijs. Daarna koffie en op tijd weg zonder drama’s van kinderen die én moe worden én te lang moeten zitten! Ik mailde alles netjes op een rij, met tijdstippen erbij. Is dat mogelijk?

‘Fijn dat u mailt, het komt helemaal goed. Zullen we voor de kinderen dan ook een plank met gerechtjes maken om te delen?’ Ze zou een offerte sturen. De offerte kwam niet en na een paar weken stuurde ik een mail. Direct antwoord: ‘We zijn jullie niet vergeten, de wijn is besteld. En de offerte komt, we wachten even op de nieuwe kaart.’ De offerte kwam weer niet, maar ach. Hoe moeilijk kan het zijn?

De dag van ‘Het Diner’ toch nog maar even een mail. ‘Wij komen vanavond. Is alles goed gekomen?’ Antwoord: ‘Alles is geregeld, tot vanavond.’ Die avond stond de tafel klaar. Zie je, het komt gewoon goed! Of niet? Er kwamen drie grote schalen bitterballen, paddenstoelkroketten en truffelkroketten op tafel. Een overdaad aan frituur, niet het gevraagde kleine hapje. Toen kwam het voorgerecht: twee planken vol stukken kaas, worst, mosselen, carpaccio en ham. Een compleet buffet, veel te veel. En toen die vraag: ‘Willen de kinderen eigenlijk ook wat eten?’ Mijn moeder keek me strak aan. ‘Jij zei toch dat het geregeld was?’ Dit kwam niet meer goed.

Om vijf voor zeven kwamen er eindelijk vier borden macaroni(!) voor de kinderen. De kleinsten waren toen al doodop. We besloten om 19.30 maar te vertrekken. De planken waren lang niet op en niemand had nog ruimte voor iets anders. Wat een domper. Bij het afrekenen vroeg de gastvrouw alsof er niks aan de hand was: ‘Was alles naar wens?’ In mijn werk ben ik de horecaman, thuis noemen ze me tegenwoordig de krokettenman. Ze kijken mij er op aan. En terecht. I had one job!

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels