blog

Boslust

Restaurant 0

Vanuit ons vakantieverblijf verkennen we op de fiets de Drentse omgeving en zijn we benieuwd naar de op een bord aangekondigde ‘bistro Boslust’. We komen na de beloofde 5 kilometer aan en zien op een groot krijtbord staan: ‘Vandaag ontvangt u bij uw bestelling een gratis flesje water voor onderweg.’ Dat vind ik sympathiek en slim.

Een vriendelijke maar smoezelige jongeman verwelkomt ons op rommelig en leeg terras. Er is begonnen met de bouw van een serre, maar het schiet niet erg op. Ze zijn al een paar weken bezig en de medewerker ziet desgevraagd weinig vooruitgang. Hij heeft zelfs nog moeten helpen met het toonbaar stapelen van de reeds aangeleverde bakstenen, maar hij vindt het eigenlijk geen gezicht. ‘Maar goed…’ Hij kijkt of het hem eigenlijk ook niet veel kan schelen. ‘Komt u iets eten, of alleen iets drinken?’

Ik twijfel door het gekke welkom ineens aan de kwaliteit van de zaak, maar mijn vrouw heeft trek dus we vragen de kaart. Buiten de jongeman hebben we nog geen personeel gezien. Ook geen andere gasten trouwens. ‘Hier heeft u de kaart, maar ik moet erbij zeggen dat we heel veel niet hebben. We hebben wel soep en tosti’s maar volgens mij geen eieren enzo.’

Ik heb inmiddels besloten dat ik niks wil. Ik vertrouw dit zaakje niet. In het drukste weekend van de meivakantie niks in huis hebben? Je terras niet op orde en iemand in de bediening die er helemaal geen zin in heeft? Dit kan niks zijn! Mijn vrouw is niet van haar tostiwens af te brengen dus we bestellen.

Ik neem zwarte koffie – ik zie van melkschuim af – appelsap voor het kind en mijn vrouw een cappuccino met een tosti. We wachten niet eens lang voordat het komt. En eerlijk is eerlijk: lekker brood, lekkere kaas, mooie ham en een superlekkere verse salade erbij. Bovendien een prachtige handgeschuimde cappuccino voor mijn vrouw.

Inmiddels komen er meerdere mensen op het terras zitten en de kelner komt nu duidelijk onder druk te staan. Wat is hier aan de hand? Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ga naar binnen. ‘Even naar de wc.’ Binnen word ik begroet door een chef-kok in een smetteloos witte buis, achter de bar staat een dame met nat haar in een knot en vriendelijk gezicht op moederlijke toon en engelengeduld onze ober te instrueren. En vlak daarna komt er een meisje van achter. ‘Sorry, sorry, sorry dat ik te laat ben, ik heb me gewoon verslapen. Ik denk dat ik gisteren een beetje te lang heb gewerkt, het was ook zo druk!’

Hoe een eerste indruk je op het verkeerde been kan zetten. Hoe een afwasser tijdelijk de bediening in wordt gestuurd en de juiste toon nog niet weet te vinden. Hoe een zaak de dag ervoor helemaal leeg verkocht kan zijn en in afwachting is van nieuwe aanvoer van leveranciers. Maar vooral hoe het beloofde flesje water, dat de jonge ober me nabracht toen wij al naar de fiets liepen, een geweldige laatste indruk maakt!

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels