blog

De La

Horeca

Leo hoort tot het schitterende soort ondernemers dat goed is met gasten, maar minder met geld. Populair gezegd: er komt een bak poen binnen, maar het vliegt er net zo hard weer uit. Gul voor de gasten, gul voor de leveranciers, gul voor de medewerkers.

De La

Mensen als Leo doen geen harde ingrepen. Bij betalingsachterstanden vullen ze het ene gat met het andere. Ze kennen het fenomeen van ‘de la’. Als de spanning te groot wordt, worden ze een beetje vergeetachtig. In ‘de la’ verdwijnt alles wat ze niet willen zien. Zoals de laatste aanmaning van de Belastingdienst en die lelijke brief van ‘Recovery’ waarin de bank het krediet intrekt of de rente met procenten tegelijk opschroeft. Stuurloos glijdt het bedrijf de afgrond in.

‘Bankroet vaak onnodig’, kopte het Financieele Dagblad een hele tijd geleden. Nederlandse bedrijven gaan volgens de zakenkrant onnodig failliet. Dat komt volgens het FD door de antieke faillissementswet uit 1893. Die biedt te weinig ruimte voor een doorstart of een schuldsanering. Dat is zonde voor ondernemers als Leo, die prima in staat zijn om omzet te genereren, maar de spreekwoordelijke kop in het zand steken als de druk toeneemt en er hard ingegrepen moet worden. Vitale bedrijven gaan door die bejaarde wet ten gronde.

Het wordt tijd voor een curator in overheidsdienst. Een plichtsgetrouwe ambtenaar, net als zeg maar, de belastinginspecteur.  Eentje die als overheidsdienaar kijkt naar de totale maatschappelijke schade van een faillissement, en niet – zoals de huidige curator – alleen aan zichzelf denkt en de schuldeisers (in die volgorde). Misschien dat die brave curator samen met zijn collega de fiscus tot de conclusie komt dat het beter is ondernemers met een betalingsachterstand een handje te helpen, in plaats van ze de nek om te draaien voor de prijs van een tweedehands interieur.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels