blog

‘Dit is toch niet de bedoeling’

Horeca

Lag ik plotseling met Kerst in het ziekenhuis. Hartinfarct. Voor het eerst in mijn leven in een ambulance met gillende sirene. Voor het eerst naar een ziekenhuis als patiënt. Voor het eerst aan den lijve ondervonden hoe gastvrijheid in de zorg wordt verleend.

‘Dit is toch niet de bedoeling’

Ik kan u verzekeren: gastvrijheid verlenen is een vak. Het is uw vak. En het is lastig te kopiëren door andere branches. Het vereist niet alleen training, maar ook een systeem dat ingericht is op degene die je wilt helpen.

In het ziekenhuis waar ik verbleef, staat niet de patiënt centraal – hoe hard ze dat ook roepen – maar het schema van de zorgverleners. Vier dagen moest ik in het ziekenhuis verblijven. Gewend aan de horecastandaard die de gast centraal zet, moest ik wennen aan het ritme van in beton gegoten serviceregels.

Om 7 uur ’s ochtends gaan de tl-lampen aan, of je nu wilt of niet. Om half acht komt ‘housekeeping’ langs met de stoffer. Tussen 8 en half 9 komt de ontbijtkar met boterhammen en koffie op basis van siroop. En toen ik de dame van roomservice vroeg: heeft u voor mij nog een koffie?, zei ze dat ‘de tweede ronde om half 11 is’.

Dieptepunt was het kerstdiner. De aardappeltjes, wortelen en stukje vlees waren liefdeloos neergelegd als verkleumde herdertjes in een stille nacht. Genant was de situatie een dag later, waarin ik een extra maaltijd had besteld voor mijn partner die me liefdevol bijstond. De ‘tweemaal zalm’ werd op één dienblad met één bestek uitgeserveerd. Toen we om extra bestek vroegen, kregen we te horen ‘dat dit toch niet de bedoeling is’. Wat niet? ‘Dat partners mee-eten’. Ik voelde me betrapt.

Begrijp me goed. Ik ben dankbaar. Het verplegend personeel in het ziekenhuis werkt met toewijding en passie. Eten en gastvrijheid – de belangrijkste bijzaak in een ziekenhuis – moet alleen veel meer ontwikkeld worden. Ik ben uitstekend geholpen door een cardioloog die de kerstdis onaangeroerd had gelaten. Met vaste hand bracht hij om 2.00 ’s nachts via de polsslagader een draadje naar het hart, pompte met een ballonnetje mijn verstopte ader op, plaatste twee stents en zei: ‘Het ziet er goed uit. We zijn er snel bij.’Was er toch ineens weer een lichtje in die duistere kerstnacht. Het gaat goed met me, dank u. Ik ben aan het sporten en rustig aan het werk. Geen hartschade, ik ga volledig herstellen. Dankzij de lieve mensen uit het ziekenhuis.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels