artikel

Dubbelinterview vader en zoon Oostwegel: nieuwe generatie neemt touwtjes in handen

Hotel 8684

Camille Oostwegel senior is inmiddels 66 en een jaar geleden kwam Camille Oostwegel junior definitief in de onderneming van zijn vader, dat nu een echt familiebedrijf wordt. Inmiddels is de naam veranderd en is de uitbreiding op Château St. Gerlach bijna klaar. ‘Ik ga de filosofie van mijn vader voortzetten’, zegt de één. ‘Ik heb hier mijn levenswerk voltooid’, besluit de ander. De volgende generatie Oostwegel staat binnen niet al te lange tijd aan het roer.

Dubbelinterview vader en zoon Oostwegel: nieuwe generatie neemt touwtjes in handen
Foto: Marcel van Hoorn.

Vader en zoon Oostwegel zijn als twee druppels water. Zeker wie ze naast elkaar zet, ziet louter overeenkomsten. In uiterlijk, in voorkomen, maar ook in spraak. Woorden worden zorgvuldig gekozen, de dictie is bedaard maar to the point. Op emotionele uitspattingen zul je een Oostwegel niet snel betrappen, maar vergis je niet: vlak onder het oppervlak bruist het.

Dat moet ook wel als je een onderneming als Oostwegel Collection (op de naamswijziging komen we zo nog) hebt opgebouwd. Passie is inmiddels wellicht een uitgehold begrip, maar hier wel van toepassing. En gelukkig schiet ook een Oostwegel wel eens in de lach. Bijvoorbeeld op de vraag of Camille junior zijn zoon – mocht die er komen – óók Camille zou noemen. ‘Daar heb ik nog niet over nagedacht. Het is geen familietraditie.’ Sterker: Camille senior wílde zijn zoon in eerste instantie ook helemaal geen Camille noemen. ‘Het is toch een beetje gek je zoon naar jezelf te vernoemen. Mijn vrouw wilde het graag, zij zei: stel dat het later een merk wordt, dan hoef je de naam niet te veranderen. Daar ben ik voor gezwicht.’

Oostwegel Collection

En toch is nu de naam van de onderneming, na 26 jaar, veranderd in Oostwegel Collection. De vorige naam, Camille Oostwegel ChâteauHotels & Restaurants is in 1990 bedacht, bij het tienjarig bestaan. ‘Toen was er nog niet eens internet, het waren andere tijden’, herinnert Camille sr zich. ‘We merkten al jaren dat een nieuwe naam nodig was. Alleen al het spellen van het emailadres aan de telefoon: chateauhotels.nl, chateau zonder x, zonder dakje op de a, hotels met een s…Maar we hebben wel gewacht met veranderen tot Camille jr kwam.’

Foto: Marcel van Hoorn.

Foto: Marcel van Hoorn.

Die heeft namelijk 2,5 jaar in een brandmanagementteam gewerkt bij Starwood, die ervaring kon hij mooi inzetten rond de naamsverandering. ‘Sinds mijn vader begon is de onderneming gegroeid. Het zijn niet alleen kastelen, de naam klopte dus niet meer. En onze gastenmix is veranderd, 45 procent komt niet uit Nederland. Als je een internationaal hotelbedrijf wil zijn, moeten merk en merkbeleving daarop aansluiten. Dus een kortere en meer internationale naam. Ook met oog op de toekomst, je weet nooit wat die brengt. Het is een ‘collection’, en een collectie is nooit compleet, nooit af.’

Geen uitbreiding

De naamsverandering is geen voorsortering op aanstaande uitbreiding, benadrukt hij. ‘Aan de andere kant: ik ben nu 30, het zou gek zijn nu al te zeggen: het is goed zo. Ik moet nog minstens 37 jaar werken, dan moet je ambitieus blijven. Maar ik heb niet de ambitie naar 10 huizen te groeien, en voorlopig komt er, op wat we nu op Gerlach bouwen na, geen uitbreiding.’

Camille sr. was altijd heel stellig. Hij heeft in de 36 jaar dat hij voor zichzelf werkt tientallen aangeboden bedrijven buiten de regio afgeslagen. Is zijn zoon ook ze vastberaden uitsluitend in

Foto: Marcel van Hoorn.

Foto: Marcel van Hoorn.

Zuid-Limburg te blijven? ‘Zeg nooit nooit. Maar dan verandert wel je hele model en het is de vraag of je dat wil. Stel, je hebt vier huizen in Limburg en één in Amsterdam. Nu kunnen we overal snel zijn, we delen afdelingen als human resources en sales & marketing. Amsterdam is een fantastische stad om een hotel te runnen, maar dan is wel de synergie binnen het bedrijf een stuk minder. Wij willen focussen op wat we hier hebben. Er is hier intern nog zoveel mogelijk. Ontwikkelen van medewerkers, interne processen, kwaliteitsverbetering. We hoeven ons echt niet te vervelen. Daar focussen we op. Maar zeg nooit nooit.’

Michel Guérard

Zijn vader vult aan: ‘Ik kijk wel eens naar collega’s in de wereld. Neem Michel Guérard, dat is een wereldster in de hotellerie, maar hij heeft maar één huis, in de buurt van Bordeaux. Dat heeft hij volledig uitontwikkeld, en alle accenten goed gezet. Je hoeft niet persé heel groot te worden om een mooie onderneming te hebben. Het nadeel is als je buiten Zuid-Limburg gaat: je moet veel reizen, misschien wel vreemd vermogen aantrekken met vreemde aandeelhouders. Dat is voor mij altijd een criterium geweest: geen vreemde aandeelhouders.’

Andersom zou inkrimpen ook niet de voorkeur hebben. ‘Junior heeft straks de meerderheid van de aandelen, maar ik dénk dat er wel een gouden aandeel bij mij blijft’, zegt Camille sr. met een twinkeling in zijn ogen. ‘Ik denk niet dat hij om zijn zakken te vullen een bedrijf verkoopt, maar als er goede redenen voor zouden zijn, sta ik achter hem. Of ik in de Raad van Commissarissen mag straks, ligt aan hem. Ik zal in ieder geval geen president-commissaris worden, dan zou ik zijn ruimte teveel beperken. Die moet hij zelf uitzoeken.’ Junior voegt er droogjes aan toe dat het hem wel verstandig lijkt zijn vader in de RvC op te nemen.

Foto: Marcel van Hoorn.

Foto: Marcel van Hoorn.

Zijn vader heeft nooit getwijfeld of hij terug zou komen na juniors tijd in het buitenland. Ja, het risico bestond dat hij een mooie baan in New York aangeboden zou krijgen bij Starwood, maar de Limburgse heuvels trokken harder. ‘Ik heb hem de ruimte gegeven. Mijn vrouw en ik hebben de kinderen ook nooit gepusht in het bedrijf te komen. Camille jr kon tot 1 januari 2015, het jaar waarin ik 65 werd, zeggen dat hij het niet wilde doen.’ En ook junior heeft geen moment getwijfeld. ‘Dit is wat ik altijd wilde. Al ben ik wel blij dat het een onderneming van formaat is en geen hotel met 20 kamers.’

Samen

En de samenwerking met zijn vader? ‘Als dit eerste jaar een voorbode is van hoe het gaat lopen, zit dat wel goed. Ik heb nooit het gevoel dat ik op mijn vingers word gekeken.’

Ook senior vindt het prachtig het nu samen te kunnen doen. ‘De eerste maand hebben we twee keer per week geëvalueerd, na een maand was dat over. Al evalueren we wel regelmatig natuurlijk. Maar we denken hetzelfde en hebben aan één woord genoeg. En als hij straks de baas is zal ik heus gevraagd en ongevraagd advies geven, dat doet hij nu ook.’ Hij richt zich voor het eerst in het gesprek rechtstreeks tot zijn zoon: ‘Ik weet nog dat ik na een maand vroeg: hoe vind je het nu, na New York nu Houthem? Ik vind het mooi wat je toen zei, dat je niet had gedacht dat ik zo makkelijk was.’

Toen junior binnenkwam, is een duidelijke taakomschrijving opgesteld. ‘Dat vonden we belangrijk. Ik moest niet maar van alles wat gaan doen. Dat is voor jezelf niet fijn, dan heb je geen focus, en medewerkers weten dan ook niet precies wat je doet. Dus is goed afgestemd wat mijn verantwoordelijkheden zijn. Maar je weet, in een familiebedrijf bemoei je je stiekem toch overal wel mee. Maar er is een kader, dat is belangrijk. En ik mocht mijn eigen functieomschrijving maken, dat was wel luxe’, lacht hij.

Vier jaar

Het werd sales en marketing. Hij kan zich daar nu volledig op richten, zonder nog intensief naar de andere afdelingen te hoeven kijken. Na een half jaar kwam daar ook revenuemanagement bij. De twee hebben een globaal tijdspad van een jaar of vier opgesteld. ‘Ik zeg altijd tegen hem: jij bepaalt het tempo’, zegt senior. ‘Ik heb geen haast. Ik heb nog de leiding van het geheel, hij hoeft nog niet die verantwoording te dragen. Zaken als p&o en financiën, we doen alles heel getemporiseerd. Dan zijn we over 3 jaar, als ik 70 ben, rond en is hij echt de baas van de hele onderneming’, concludeert zijn vader.

Hij gaat zich dan meer toeleggen op de ontwikkeling van landgoedproducten. Aan de overzijde van de weg voor het landgoed wordt onderhandeld over de aankoop van 3,5 hectare grond voor wijngaard, bonentuin en aspergeveld. Ook komen er mergellandhoenders en schapen op het landgoed. In een eerder interview met Misset Horeca, een paar jaar geleden, heeft Camille senior al eens gezegd dat zijn droom was ooit boer te zijn op St. Gerlach. Die droom komt nu bijna uit. ‘Straks ga ik in stofjas achter de hoenders aan. Ik stuur ook nog altijd de tuinmannen aan, ik weet niet wanneer je dat overneemt?’, knipoogt hij naar zijn zoon.

Foto: Marcel van Hoorn.

Foto: Marcel van Hoorn.

Tot het moment dat junior alle taken heeft en dan ook de aandelen krijgt, is hij in loondienst bij zijn vader. ‘Uiteindelijk moeten de verantwoordelijkheid en risico worden overgedragen. Op een moment moet ik ook de baas en de eigenaar zijn.’ Er is een constructie bedacht om het bedrijf over te dragen, legt Camille senior uit. ‘Uitkopen zou een mogelijkheid zijn. Dan zou je heel zwart-wit kijken: wat is de onderneming waard en maak dat maar over. Maar het gaat ook over de continuïteit van de onderneming. Mijn vrouw en ik hebben nooit op grote voet geleefd, we hebben geen jacht in Zuid-Frankrijk. We willen dat de onderneming doorfunctioneert, maar er moet voor de aandelen wel een waardeoverdracht plaatsvinden. Als hij straks de baas is en wij onze weg gaan, willen we wel een goede living hebben, maar zonder dat het de onderneming belast. Je wil niet je eigen kinderen meteen met een schuldenlast opzadelen.’

Derde generatie

Er wordt nu gewerkt aan de overdracht aan de tweede generatie, maar ze kijken ook al meteen vooruit richting de derde generatie. ‘In een familiebedrijf creëer je een familiestatuut’, legt Camille senior uit. ‘Een richtlijn waar je je als familie aan houdt. Dat gaat over medewerkers, over de toekomst van het bedrijf en ook waar familieleden in het bedrijf aan moeten voldoen om er te werken. Dat zijn we nu aan het opstellen. Mijn dochters zitten ook in het bedrijf. Michelle, de middelste, werkt hier al in de bistro. Francoise, de jongste, adviseert één dag in de week met inrichting en kleur, zij is designer en heeft een eigen atelier en winkel. Ze wil wel betrokken blijven. En wat dat betekent, ook voor verdeelsleutel van de aandelen straks, is dat familiestatuut. Daarin kijken we ook naar de 3e generatie. Dat is belangrijk, je hoort toch dat er soms ruzies ontstaan in familiebedrijven van soms 4e generatie. Je moet duidelijk zijn. Het is een serieuze onderneming met honderden mensen in dienst. Het is geen speeltuin. Alles wat besloten wordt, moet in het belang zijn van de onderneming. Daar gaan we dus ook best streng in zijn.’

Ruimte geven

In zijn eerste jaar heeft Camille junior indruk gemaakt. Zowel op zijn vader als op de rest van de directie. Zo organiseerde hij een tweedaagse strategiemeeting, inclusief gastsprekers. ‘Ik heb in die 36 jaar nooit een strategiemeeting gehouden’, zegt zijn vader. ‘We gingen wel eens apart zitten, en bij reguliere directievergaderingen kwamen plannen en vooruitzichten aan de orde. Maar nooit zo gestructureerd. De agenda was strak, maar junior gaf veel ruimte aan iedereen om mee te denken. Dat is een kunst die hij goed verstaat: mensen ruimte geven, maar wel zeggen: ja, maar we gaan wel díe kant op.’ Dat is volgens junior leiderschap les 1: mensen vertellen wat je wil bereiken, maar niet hóe ze dat uiteindelijk uitvoeren. ‘Als je dat wel doet, ben je aan het micromanagen, dat moet je voorkomen.’

Zijn vader richt zich voor de tweede keer rechtstreeks tot hem in plaats van tot de interviewer. ‘Daar ben jij sterker in dan ik. Ik ben meer van de intuïtie, heb veel ideeën en improviseer soms. Jij zet een lijn uit en die houd je vast. Bij mij ging het soms op een wat meer organische manier. Ik had eigenlijk geen plan. Ik deed maar wat, en had toevallig succes.’

Foto: Marcel van Hoorn.

Foto: Marcel van Hoorn.

Hij lacht, en zegt daarna nadenkend: ‘Hij doet het een beetje hetzelfde als ik het doe, maar dan iets gestructureerder. Ik kan nog van hem leren, bijvoorbeeld hoe hij planmatig en strategisch te werk gaat. Van hoe hij die strategiemeeting deed heb ik echt wat geleerd.’

Delegeren

Andersom leert de zoon uiteraard ook van zijn vader. ‘De belangrijkste les is delegeren. Mijn vader is allesbehalve een micromanager. Hij geeft iedereen de vrijheid te ondernemen op zijn of haar vlak. Waar ik soms net iets meer details wil weten of er bovenop zit, kan hij goed loslaten. Dat vind ik knap, maar het moet ook wel als de onderneming groter wordt.’

Het heeft ook te maken met het schenken van vertrouwen aan medewerkers, zegt Camille senior. ‘Hoe meer verantwoordelijkheid je mensen geeft, hoe meer er uitkomt en hoe meer plezier ze in hun werk hebben. Ik werk graag met jonge mensen, geef ze graag kansen, omdat ik die zelf ook ooit gehad heb. We hebben de naam dat mensen zich bij ons kunnen ontplooien, daarom werken ze hier graag, blijven ze lang en trekken we ook weer interessante jonge mensen aan.’

Kansen geven staat ook hoog op de ladder bij de toekomstig eigenaar van Oostwegel Collection. ‘Ik wil die filosofie van mijn vader, over het kansen geven aan jonge mensen, doorzetten. Ik heb zelf ook de kans gehad stage te lopen bij mooie bedrijven en mooie functies mogen vervullen. Dat moet je ook bieden als bedrijf.’

Paviljoen en Kasteelhoeve

Foto: Marcel van Hoorn.

Foto: Marcel van Hoorn.

Beiden willen de nieuwbouw op Château St. Gerlach niet onbenoemd laten. Er gebeurt nogal wat: de bouw van een modern, multifunctioneel meetingcenter, ontworpen door Francine Houben van Mecanoo, een Limburgse architect. ‘We moesten ieder jaar een grote tent bouwen voor een aantal evenementen, dat hoeft straks niet meer’, zegt senior. ‘Ook worden leisure en zakelijk straks meer gescheiden. Nu is er soms een vergadering boven of er staat een tent voor de deur. Dat is als privé gast niet altijd even leuk. Vanaf januari zijn de zakelijke activiteiten en grote feesten in het paviljoen. Ook kunnen we de grote vergaderzaal boven het zwembad, die we niet meer nodig hebben, ombouwen om onze spa en wellness uit te bredien. Dan is het landgoed af.’

Helemaal omdat gelijktijdig met de bouw van het St. Gerlach Paviljoen – eindelijk – de Kasteelhoeve uit 1668 bij het landgoed wordt getrokken. Camille senior is ruim twintig jaar bezig geweest met het aankopen van de hoeve. Nu, vlak voor zijn pensioen, is het eindelijk zo ver en hoort de hoeve bij St. Gerlach.

Voor de propriétaire voelt het als het voltooien van zijn levenswerk. ‘De onderhandelingen lopen sinds de jaren ‘90 en verliepen moeizaam, het kerkbestuur wilde niet verkopen. Maar uiteindelijk is het goed gekomen. En dan voelt het inderdaad als ‘het is af’. Dat heeft ook te maken met mijn jeugd. Als 8-jarige kwam ik hier iedere dag voorbij, en werkte soms op de hoeve. In je jeugd wordt het zaadje geplant. Een oud-klasgenoot van me vertelde me nog niet zo lang geleden dat we hier in 1958 op het landgoed liepen. Ik schijn gezegd te hebben: dat wordt later van mij en ik ga het helemaal opknappen. Ik wist dat niet meer, maar het had op hem indruk gemaakt. Het zat blijkbaar toen al in mijn hoofd. Dat is iets wat ik altijd heb gehad: wat ik in mijn hoofd had, kreeg niemand eruit. Het is mooi dat ik dat nu kan afronden.’

bekijk hier de videoblog die Oostwegel Collection bijhoudt over de voortgang

Hoog niveau

Foto: Marcel van Hoorn.

Foto: Marcel van Hoorn.

Ook in het hoofd van zijn zoon zitten zaken waar hij gevolg aan wil geven. ‘Ik heb met name de ambitie om de wereld te laten weten dat wij hier op hoog niveau acteren. Maar om mensen hier te krijgen, voor de bereikbaarheid van het landgoed, hebben we de overheid nodig. Daar moeten we elke keer weer voor op de trommels roffelen. Het vliegveld van Maastricht is nu van de provincie, het is belangrijk dat we weer een aansluiting op Schiphol krijgen.’

Die was er vroeger met cityhopper, vult zijn vader aan, en er zijn ontwikkelingen dat dat weer gaat gebeuren. ‘Het eerste waar internationale gasten naar kijken: how can I get there? Grote internationale bedrijven en congressen willen snel kunnen vliegen. Dus elke keer als ik in een vergadering met bestuurders zit, blijf ik daarop hameren. En ik weet: uiteindelijk komt het er.’

Trots

Foto: Marcel van Hoorn.

Foto: Marcel van Hoorn.

Aan het eind van het gesprek blikt Camille senior nog één keer terug, om antwoord te geven op de vraag waar hij het meest trots op is, waar hij later om herinnerd zou willen worden. ‘Ik kijk dan naar St. Gerlach, naar mijn jeugd, de geschiedenis. Mijn grootouders streken hier neer in 1928, kochten een stuk grond van de baron om te rentenieren en bouwden een villa waar wij nog steeds wonen. De adelaar van de broche van mijn grootmoeder hebben we in het logo gezet. Ik heb in mijn eigen geboortedorp een landgoed dat teloor dreigde te gaan van de ondergang kunnen redden. Er is iets heel moois uit ontstaan, de familiegeschiedenis wordt voortgezet en overgedragen aan de volgende generatie. Het heeft zo moeten lopen. Ik hoop dat het nog een lang leven beschoren is. Maar het is begonnen met die keer dat ik hier stond en zei: dat is later van mij en ik ga het opknappen, het zat toen al in mijn hoofd en het is er nooit meer uit gegaan.’

Junior haalt de visie van luxe horlogemerk Patek Philippe aan. ‘Die zeggen heel mooi: je bent geen eigenaar van een Patek Philippe, je past erop voor de volgende generatie. Zo zie ik dit ook. Je mag rentmeester zijn, je weidt je leven eraan. Niet voor jezelf maar voor de toekomst, de volgende generatie. Niet alleen de volgende generatie in de familie, maar ook de volgende generatie medewerkers en gasten. Die hoop je gelukkig te maken.’

Dit artikel is verschenen in Misset Hotel van 9 december 2016, de kwartaalbijlage bij Misset Horeca speciaal voor de hotelsector.

Bekijk hieronder een video die ING Familiebedrijven maakte bij Oostwegel:

Reageer op dit artikel