blog

Blog: ‘Werken in de horeca; meer dan leuk lachen alleen

Restaurant

Sinds een aantal jaar werk ik in de bediening van een restaurant en al snel kwam ik erachter dat dat in werkelijkheid veel meer inhield dan ik altijd had gedacht…

Blog: ‘Werken in de horeca; meer dan leuk lachen alleen

In mijn dromen liep ik stralend en glimlachend rond met zo’n leuk schortje om mijn middel en een dienblad in mijn hand terwijl ik alle aardige en vriendelijke gasten voorzag van een drankje en een grote glimlach. Na een maand was ik al van mijn roze wolk gevallen en liep ik, totaal niet zo stralend, met 60 kilometer per uur over het terras om alle niet zo aardige gasten te voorzien van alles wat ze zelf vonden nodig te hebben. 

De spreuk ‘Geduld en kalmte kunnen u redden’ is inmiddels mijn tweede ik geworden en onder dat motto kan ik bijna alle gasten met een (soms pijnlijke) glimlach te woord staan. Want bedienen is nog zo makkelijk niet! Als mensen binnen komen lopen verwachten ze veel van de avond, maar niet van de mensen die er werken. Mensen zijn mensen, en mensen kunnen nu eenmaal heel moeilijk doen om makkelijke dingen.

De Nieuwjaarsborrel van mijn oude middelbare school werd gehouden op mijn werk en al vriendelijk lachend liep ik rond met een schaal vol hapjes. Plots sta ik midden in een groep van al mijn oude leraren. Ze stoppen met praten en kijken mij met grote ogen aan. ‘Maar meisje toch, je had toch je diploma gehaald?’ zegt één van de leraren met verbaasde blik. Een andere leraar besluit dat ik nog niet genoeg gepijnigd ben en doet er nog een schepje bovenop: ‘Maar jij hebt toch atheneum gedaan? Aah, is dat dan toch niet gelukt…’. Daar sta ik dan. Met een dienblad vol met worstjes en een gekneusd ego. Zeggen dat ik braaf mijn diploma heb gehaald heeft al geen zin meer, hun oordeel is al geveld. Alleen mensen zonder diploma zouden dit werk gaan doen.

Franse of Italiaanse wijn?
Ik laat de leraren voor wat ze zijn en besluit een bestelling op te nemen bij een andere tafel. ‘Had u wat willen drinken?’ vraag ik beleefd aan de heren en dames die plaats hebben genomen. De grootste man neemt mij van top tot teen op. ‘Een-glaasje-rode-wijn’ zegt hij heel langzaam terwijl hij elke woord nadrukkelijk articuleert. ‘De Franse of de Italiaanse, meneer’ vraag ik, terwijl ik even negeer dat hij mij behandelt alsof ik geestelijk niet in orde ben. ‘Weet jij het verschil wel, meisje?’ zegt de man arrogant, terwijl hij zijn medemensen aan tafel lachend aankijkt. ‘Nou meneer, onze Italiaanse huiswijn heeft een volle smaak met een lange, zachte afdronk. Het is een meer fruitig wijntje vanwege de vier verschillende druivensoorten die zijn gebruikt om deze wijn te maken. De Franse huiswijn, de Laurent, is een net wat drogere rode wijn van rood fruit met een hint van peper en drop. Deze wijn heeft een zeer goede structuur en heeft een intens goede balans,’ zeg ik met de grootste glimlach die ik in huis heb, ‘Maar ach, het is natuurlijk maar wat u lekker vindt hè’. De man kijkt me stomverbaasd aan en vanaf de plek waar ik sta kan ik zijn hersenen horen kraken. Dit had hij niet zien aankomen. ‘Uhm die Franse is goed’ stamelt hij. Ik neem de rest van de bestelling op en loop hoofdschuddend naar de volgende tafel. Waarom moet het toch altijd zo moeilijk?

Fooi van 40 cent
Ik zet mijn horeca-smile weer op en vraag de mensen wat ik hen kan brengen. ‘Een droge witte wijn graag’ zegt de vrouw vriendelijk. ‘We hebben een Franse en een Argentijnse witte wijn. Welke mag het zijn?’. De vrouw kijkt de man tegenover haar aan. ‘De gewone witte wijn’ zegt ze dan terwijl ze haar schouders optrekt. ‘En doe mie maar een pils’ zegt haar tafelgenoot vrolijk. Ik noteer alles en loop al lachend in mijzelf terug naar de bar. Heerlijk, zulke gewone mensen…

Bij de bar aangekomen staat net één van mijn oude leraren om af te rekenen. Ik vraag hem of alles naar wens is geweest en wens hem verder nog een fijne avond toe. Hij drukt nog wat geld in mijn hand, pakt dan mijn arm vast en kijkt mij diep in mijn ogen aan: ‘Wel verder studeren hè. Dat is echt heel belangrijk’. Hij loopt weg en laat mij verbouwereerd achter. Daar sta ik dan. Met 40 cent in mijn ene hand en schijnbaar geen goede toekomst in de  andere.

Ik kijk naar mijn collega’s in de bediening en de keuken en realiseer mij eens te meer dat werken in de horeca zoveel meer is dan alleen een beetje glimlachen. De beste mensen in de horeca zijn de mensen die verstand hebben, hard kunnen werken en beschikken over kilo’s en kilo’s geduld en sociale vaardigheden. Zij zijn degene die nooit een ‘nee’ verkopen en die nog staan op te ruimen als het feest al lang voorbij is.

Jammer dat van de mensen die eigenlijk zoveel kunnen, zo weinig verwacht wordt.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels