Gelukkig waren we wel dus het kon ons helemaal niks schelen. Het was oudejaarsavond, de muziek stond aan, een kaars brandde, de verwarming niet zo heel hoog en we zaten naast elkaar op de bank. We keken naar de lege woonkamer; de dansvloer. We hadden de eettafel aan de kant geschoven.
Op de eettafel stond een stapeltje taartbordjes, daarnaast drie diepe schalen met in iedere schaal een andere smaak chips. We dronken goedkope wijn en op een bepaald moment tikte ik tegen mijn glas. ‘Ahum, Het buffet is geopend!’ Even later liepen we naar de tafel waar we heel officieel achter elkaar aan schuifelden en van alle smaken iets op ons kleine bordje schepten, om daarna te genieten van deze heerlijkheden. Misschien is het wel de beste oudejaarsavond die ik in mijn leven heb meegemaakt.
Deze herinnering komt boven nu ik overal om me heen zoveel mensen hoog hoor opgeven over een type horeca dat er al heel lang is, maar ineens enorm populair is. Eethuizen, toko’s en eenvoudige doch eerlijke huiskamerrestaurants. Prima plekken die aan sympathie winnen door zich te concentreren op smaak, op eenvoud en de essentie van waar ‘uit eten’ al heel lang niet meer om draaide. En die dus heel betaalbaar en soms ronduit goedkoop zijn. ‘Daar kan ik zelf bijna niet voor koken!’
Wanneer het net als bij mij toen op die oudejaarsavond, overduidelijk is dat je jezelf iets niet (meer) kan permitteren, heeft het weinig zin om daar wegkwijnend naar te blijven verlangen. Je kiest voor iets wat wél kan en maakt daar een feestje van. Ik koos toen noodgedwongen voor het allereenvoudigste maar herken daardoor nu wel de beweging van vandaag. Gasten kiezen momenteel massaal voor wat wel kan en herontdekken wereldkeukens, gaan weer proeven en verder kijken dan hun neus lang is.
Ook hoor ik dat ze soms met terugwerkende kracht spijt krijgen. ‘Waarom gingen we eigenlijk zo vaak naar dat biefstukkenpaleis, waar alles hooguit matig is, waar we werden bediend door een 17-jarige zonder ervaring, waarna we dan ‘s nacht wakker werden van de dorst, waar we voor de friet en de sla extra moesten betalen, waar we nooit werden verrast en met z’n tweeën meer dan honderd euro kwijt waren, terwijl we hier voor 45 euro samen gegeten en gedronken hebben, iets unieks proeven en dankbaar worden uitgezwaaid door de hele familie?’
Het antwoord: Omdat we verwend, afgestompt en het nou eenmaal zo gewend waren geraakt. Verandering brengt altijd dingen in beweging, en meestal had je die verandering achteraf niet willen missen.
Wouter Verkerk is columnist, spreker en creatief ontwikkelaar van (horeca)concepten. Zijn visie op horeca, gastvrijheid en werkgeverschap vertaalt zich in toepasbare methodieken. Dagelijks maakt hij samen met Gijsbregt Brouwer de podcast Tien voor Tien.
