Nelson Tanate wordt na de Michelin-ceremonie van alle kanten om zijn nek gevlogen. Hij ondergaat de felicitaties met een groot glas bier in zijn hand en vertelt ondertussen dat het voor het Librije-team een van de spannendste dagen ooit was. ‘Dit was het jaar van de waarheid. Jonnie overleed vorig jaar april. Vorig jaar kon je nog zien als 50/50. Het was een half jaar met Jonnie, en nu een volledig jaar zonder Jonnie. Je moet een vol jaar laten zien wat we in onze mars hebben, alle ogen zijn op ons gericht. Dat kunnen we ook, maar er was natuurlijk wel spanning.’

Geen extra druk

Volgens Tanate hadden ze afgelopen jaar niet eens zozeer last van veel druk. Dat is meer iets wat de buitenwereld hen oplegt. ‘Als je jarenlang werkt met zulke goede mensen om je heen, dan zorgt dat niet voor extra druk. We weten wat we kunnen, wat we moeten doen en hoe we het moeten doen. Het is te gek dat het is gelukt, een enorme kroon op het harde werk dat we doen.’

Een kwartiertje eerder had Thérèse Boer soortgelijke woorden op het podium gezegd. Ze was enorm vereerd met het behoud van de derde Michelinster. Tegelijkertijd vond ze het ook enorm jammer dat er niet nog een ander restaurant die felbegeerde derde ster had gekregen. ‘Dat is wel echt een gemiste kans, want het niveau ligt enorm hoog in Nederland.’

Trots

Tanate sluit zich bij de woorden van Thérèse Boer aan. ‘We eten veel over de hele wereld, ons werk is ook onze hobby, en we zien dus ook het niveau in de rest van de wereld. De Librije is een mooi voorbeeld voor de Nederlandse gastronomie, we staan er als enige met drie sterren. Maar dat vind ik dus onterecht. Nederland doet heel erg goed mee hoor, het verbaast me echt dat er niet opnieuw drie sterren zijn gekomen.’

Hoe kijkt hij terug op zijn eerste volledige jaar zonder zijn mentor? ‘Ik mis hem. Jonnie is altijd bij ons geweest, hij was er vandaag ook weer. Ik weet zeker dat hij ontzettend trots op ons is.’