blog

Weg met piercings en plakplaatjes

Hotel 4190

Heerlijk hè! Zon schijnt, temperatuur stijgt, blauwe lucht. De terrassen worden weer van stal gehaald, menukaarten aangepast: het leven kan niet beter. Zou je zeggen. Toch vind ik de verloedering van ons vak juist nu schrijnend zichtbaar.

Weg met piercings en plakplaatjes

Of het nu door het personeelstekort komt, door de generatie ‘Y’ of omdat het klimaat verandert, ik weet niet. Ik moet echter constateren dat de normen veranderen, vervagen beter gezegd. Waar enkele jaren geleden een baard, ‘plakplaatje’ en neusring een uitzondering was, lijkt het nu eerder verplicht bij aanname. Anders pas je toch echt niet bij de uitstraling van het nieuwste, hipste concept van de stad. Toegegeven: dit beeld zie je minder in bijvoorbeeld Maastricht, maar het waaiert nu toch al fors uit vanuit Amsterdam naar Rotterdam, Utrecht, Den Haag…

Voor mij bereikte het een dieptepunt toen ik op een terrasje zat en eigenlijk niet meer kon onderscheiden wie hier nu aan het werk was en wie gast is. Zelfs de bedrijfskleding (in welke vorm dan ook) is ingewisseld voor een broek met gaten, afgetrapte gympies en ‘hippe’ polo.

Ik begrijp ook dat ik met deze mening de grens opzoek, wellicht zelfs wat overschrijdt. Aan de andere kant is dit thema, denk ik, zeer actueel. Een nieuw te openen hotel in Amsterdam staat voor een verdomd ingewikkelde keuze: ga je mee in de vrijheid en kun je daarmee wellicht meer mensen aantrekken of houd je vast aan je eigen normen en waarden en creëer je daarmee een personeelstekort?

Daarnaast is een belangrijk onderdeel van de discussie: waar leg je de grens? Leg je deze bij een kleine tatoeage op de hand, of mag een grote beschildering van je arm wel? Of is gewoon niet-zichtbaar de stelregel? Datzelfde geldt voor een piercing. Veel dames met een tongpiercing beweren bij hoog en bij laag dat ze er niet mee zullen spelen. Waarom zit ik dan altijd aan een tafeltje waar een serveerster luidt slissend en draaiend aan komt lopen? Gewoon pech?

Ik wil zeker generatie ‘Y’ niet voor het hoofd stoten, maar zou wel iets minder geconfronteerd willen worden met deze – in mijn ogen – negatieve kanten van de tijd van nu.


Erik-Jan Ginjaar is directeur Postillion Hotels Nederland

Meer blogs van Erik-Jan Ginjaar

Reageer op dit artikel