blog

Rob van Ginneken: Zes miljoen liter beleving

Hotel 666

Rob van Ginneken: Zes miljoen liter beleving

Met de meivakantie voor de boeg, besloot ik eens te kijken of ik in die week niet een bier-gerelateerd dagtripje zou kunnen maken. Opeens schoot me te binnen: welk bier zouden ze op dit moment in Westvleteren aan ’t brouwen zijn? Daar zit, zoals kenners weten, de Sint Sixtusabdij, wereldberoemd om zijn Trappistenbier.

In onze vakantie bleken de broeders ‘de 12’ uit te leveren, het zwaarste van de abdij en met een welhaast mythische status. De vraag naar dit bier is zo groot, en de productie zo klein (een factor 20 tot 30 kleiner dan die van de collega-Trappisten in Westmalle en Chimay), dat men een nogal bijzondere customer journey heeft bedacht.

Essentieel onderdeel is dat je het zelf moet gaan halen, daar in de Westhoek; zelfs vanuit Breda nog een uur of tweeënhalf rijden. Op de bonnefooi gaan heeft geen zin: ’t bier is alleen telefonisch te bestellen op vastgestelde tijden waarop honderden andere bierliefhebbers dat ook proberen.

Om ’t nog erger te maken: onder de bellers zitten ook mensen zonder enige scrupules die het bier, hoewel de monniken er zéér duidelijk in zijn dat ze dat pertinent niet willen, dóórverkopen. Zo komt het dat je het bier ook op het internet, en een enkele keer ook in een supermarkt tegenkomt, voor tegen de 10 euro per flesje (zo’n vijf keer wat de broeders er voor vragen).

De parallel met de hotellerie dringt zich op: de broeders hebben, weliswaar tegen heug en meug, een multi-channel distributiemodel. Ik vermoed dat ze het niet écht erg vinden, die flesjes van een tientje her en der. Professor Chris Anderson van Cornell noemt dat het ‘billboardeffect’: het feit dat je als hotel zichtbaar bent op OTA’s kan leiden tot meer directe boekingen. Had ik zonder de berichten over verbolgen Trappisten überhaupt geweten van het fenomeen Westvleteren? Inmiddels hebben de broeders ook een succesvol loyalty program – de meeste auto’s in de afhaalrij vóór ons hadden leeggoed bij zich.

Verder gaat de parallel niet echt op. Je kunt de wederverkopers van Westvleteren ordinaire zakkenvullers noemen, maar in ieder geval zeuren ze niet aan je hoofd over rate parity. En het reserveringsgesprek was hopelijk ook niet representatief voor wat er gebeurt, mocht je ooit een hotel bellen. Je mag nog nét de dag aangeven, waarop je de volgende week het bier komt halen, maar de tijd, die krijg je medegedeeld. Vragen hoeveel bakken je wilt, daar verspillen de heren al helemaal geen moeite aan: twee is het maximum, en voor minder ga je uiteraard niet, na al die moeite.

Een andere vergelijking die je nog wel zou kunnen maken is die met het (Broodje Aap?) verhaal over hotelgasten die werden gedropt in een willekeurig hotel en dan geen idee hadden of ze in een Hilton waren, in een Mariott, of een Intercontinental. De ’12’ is dan wel een exclusief product, maar is ze daarmee ook anders – laat staan lekkerder – dan bijvoorbeeld een Bernardus Abt, of een Rochefort 10 (beide volledig ethisch verantwoord te verkrijgen bij uw plaatselijke grootgrutter)?

Ik zóu het u kunnen vertellen, want flesje één is inmiddels gedegusteerd. Maar de kans de Westvleteren Experience helemaal zélf te beleven, die ga ik u toch zeker niet ontnemen? Succes!


Rob van Ginneken is docent aan Breda University of Applied Sciences. Voor Misset Horeca blogt hij over zowel het onderwijs als zijn expertisegebied: eigendomsconstructies in de hotellerie. Of gewoon over ander hotel (-onderwijs) gerelateerde zaken.

Meer blogs van Rob van Ginneken: