artikel

De Landbouw: ‘Ben flink op mijn bek gegaan’

Restaurant 1006

Hij wilde piloot worden, maar werd afgekeurd omdat hij niet stress-bestendig zou zijn. ‘En dan ga je de horeca in’, zegt Robert Jan Canters (48) lachend. Meerdere cafés in de omgeving van Den Haag had hij op zijn naam staan. Sinds 2011 is hij de trotse eigenaar van restaurant De Landbouw in Wassenaar dat dit jaar 150 jaar bestaat.

De Landbouw: ‘Ben flink op mijn bek gegaan’
Robert Jan Canters (48) is sinds 2011 trots eigenaar van restaurant De Landbouw in Wassenaar. Foto's: Roel Dijkstra Fotografie

De één dronk er als tiener stiekem zijn eerste pilsje, de ander werd er voor het eerst verliefd. ‘Dit pand is uit iedereen zijn jeugd hier in de omgeving’, zegt Canters over restaurant De Landbouw. ‘Mijn vader kwam hier al toen hij jong was. Ik was vijftien toen ik hier met vrienden kwam om er mijn eerste biertje te drinken.’ Dan kan hij nog niet bevroeden dat hij 26 jaar later eigenaar wordt van het restaurant. ‘In maart 2011 kreeg ik de sleutel. Heb het eerst nog drie maanden verbouwd.’

Negen jaar eerder is zijn oog overigens ook al op De Landbouw gevallen. Het pand komt dan vrij via een aanbesteding van de gemeente. Canters vist achter het net. ‘Ik was de tweede bieder van de vijftien.’ Vastgoedhandelaar Victor ’t Hooft is hem voor en koopt in 2002 de overblijfselen van het vervallen jazzcafé. In 2005 herrijst enkele tientallen meters verderop een fonkelnieuwe, getrouwe replica van de boerenwoning. Het wordt een brasserie waar de schoonzoon van ’t Hooft de scepter zwaait. Vier jaar later koopt Canters het restaurant uit faillissement.

Bekijk de foto’s: ‘Terrasmeubilair horeca: Arc. by Lute’

Vandaag de dag telt De Landbouw 85 couverts in het restaurant, plus twee zalen boven waar nog eens 30 gasten kunnen plaatsnemen. Het terras heeft 160 zitplaatsen. ‘Bij De Landbouw kunnen groepen tot 500 personen terecht. We houden besloten feesten en partijen, maar gasten kunnen ook terecht voor private dining, vergaderingen, trouwfeesten, walking dinners en barbecues’, vertelt Canters trots.

‘Details zijn heel belangrijk in de horeca’

‘Ik ben echt een mensenmens, een entertainer’, vervolgt hij op de vraag hoe hij in de horeca belandde. ‘Ik vind het organiseren van grote feesten leuk, hou van de veelzijdigheid en vind het heerlijk om me overal tegenaan te bemoeien’, zegt hij met een glimlach op zijn gezicht. ‘Ik denk dat je, als je zo’n zaak runt, wel een beetje een ADHD’er moet zijn. Als ik binnenkom, wordt het personeel helemaal gek van me. Want dan heb ik gezien dat er ergens een propje op de grond ligt, een asbak met een peuk erin op het terras én dat er een lamp kapot is. Dat benoem ik dan allemaal in één adem. Details zijn heel belangrijk in de horeca’, verduidelijkt hij. ‘Weet je wat ik als eerste doe als ik hier binnenkom? Naar de verlichting lopen en het volume van de radio aanpassen. Ik vind beide altijd net niet goed genoeg. Wanneer de zaak vol zit, is meer licht nodig dan wanneer je weinig gasten in de zaak hebt zitten. Ik denk dat ik dat nooit kan gaan loslaten.’

Van werknemer naar werkgever

Canters weet wat hij wil in zijn zaak. Maar voordat hij de horeca vindt, is hij lang zoekende. De basisschool doorloopt hij vlekkeloos, slaat er zelfs een klas over. ‘Maar dat heb ik wel weer ingehaald’, zegt hij met een grijns. Hij doet maar liefst 10 jaar over het vwo. ‘Heb het papiertje uiteindelijk niet eens gehaald.’ Canters droomt ervan om piloot te worden, net als zijn vader. ‘Hij was uit 1918 en is nog officier geweest in de Tweede Wereldoorlog. Hij zat bij de Marine Luchtvaartdienst. En als je je vliegbrevet hebt, moet je vlieguren maken om je brevet te mogen behouden. Zo mocht ik als kleine jongen regelmatig mee vliegen.’

Zijn droom om in de voetsporen van zijn vader te treden, valt echter in duigen als hij wordt afgekeurd bij de psychologische test. Hij zou niet stressbestendig genoeg zijn. ‘Ik geloof wel dat dit klopt. Als er écht stront aan de knikker is, je motor valt bijvoorbeeld uit, dan denk ik dat ik niet meer juist handel. In de horeca moet je natuurlijk ook tegen stress kunnen, maar dat is een heel andere vorm.’ Na het vwo doet de ondernemer een toelatingsexamen, zodat hij Bedrijfskunde kan studeren. ‘Ik werd ingeloot. Een studie waarvoor mensen in de rij stonden, maar ik was er na anderhalf jaar echt klaar mee.’

Lees ook: ‘Apollo Hotel Amsterdam investeert 12 miljoen euro in hotelkamers’

De horeca komt in beeld. Canters is dan 22. ‘Ik werd gevraagd om te komen werken in Timons Villa, een nieuwe zaak in de Lange Houtstraat in Den Haag. Mijn moeder zei: Je moet dit maar gaan doen, want een studie gaat niets worden. Jij bent een doener.’

Vanaf dat moment gaat het snel. Canters voelt zich als een vis in het water in de horeca. ‘Na een half jaar was ik assistent-bedrijfsleider.’ Een jaar later, het is dan 1994, koopt een collega café Lof der Zotheid. ‘Ik ben met hem meegegaan en er aan de slag gegaan als bedrijfsleider.’ Weer een jaar later krijgt Canters de mogelijk om samen met de eigenaar van Lof der Zotheid, Le Café Hathor over te nemen. ‘Daar zijn we ingestapt, waardoor ik voor het eerst officieel op papier stond als café-eigenaar.’ Daarna volgen nog  Het Feest van Sinterklaas, ’t Maliehuisje en Café Emile. ‘Ik ben nu dus al 22 jaar ondernemer.’

Vallen en opstaan

En dat gaat met vallen en opstaan. Zo begaat hij in het verleden een financiële flater door een enorm nieuwjaarsfeest te organiseren. ‘Ik had mijn aandelen van het Feest van Sinterklaas verkocht en had wat geld over.’ Canters huurt grote bands en dj’s in en moet vervolgens 600 kaarten verkopen voor het feest. ‘Ik had een maand de tijd. Maar twee dagen voor het feest had ik nog maar 200 tickets verkocht.’ De ondernemer besluit de boel in z’n geheel af te blazen. ‘Dat geintje voor die ene avond heeft me 120.000 gulden gekost.’ Inmiddels kan hij erom lachen. ‘Ondernemen is soms echt risico nemen. Ik ben een paar keer flink op mijn bek gegaan.’

Zo laat hij in 2007 zijn oog vallen op twee horecazaken onder één dak in Scheveningen. ‘Wilde er één zaak van maken: The Fish Factory.’ Canters vindt investeerders en krijgt groen licht. ‘Ik verkocht al mijn zaken voor een mooie prijs en wilde me volledig gaan focussen op dit project.’ Maar The Fish Factory opent nimmer de deuren op die locatie. Op de dag van de koop wordt het voor zijn neus weggekaapt door een andere bieder. ‘Door John de Jong, die er vervolgens The Harbour Club in begon.’ Van de ene op de andere dag is Canters dan geen horecaondernemer meer. ‘Heb toen de meest uiteenlopende banen gehad.’ Totdat De Landbouw op zijn pad komt.

Start De Landbouw

Een pijnlijke ervaring noemt hij de start van het restaurant. ‘Had daar maandenlang naar toegewerkt en het moest allemaal perfect zijn. Ik had een chef-kok aangenomen. Leek een goede, maar was, zo bleek later, een alcoholist. Had hem een maand vooraf aangenomen, zodat hij het keukenteam en de kaart op orde kon maken.’ Canters krijgt echter al snel door dat de kok achterblijft met het regelen van zaken. ‘Ik zat hem flink achter de broek, maar was natuurlijk ook bezig met honderdduizend andere dingen voor de opening.’ Een dag na de opening laat de kok zich niet meer zien. Hij laat Canters zitten met een incompleet keukenteam dat nog niet op elkaar is ingespeeld. ‘Dat heeft me in het begin echt heel slechte recensies opgeleverd. We konden het nog enigszins compenseren omdat we een goed team aan de voorkant hadden, maar ik denk echt dat deze kok me een paar ton heeft gekost.’

Leestip: ‘Brasserie Staverden: Groots terras in kleinste stad’

Inmiddels staan de zaken er een stuk beter voor bij De Landbouw; goede reviews en een jaaromzet van €2 miljoen. ‘Dat terwijl we zijn begonnen met de prognose van een miljoen per jaar.’ Het restaurant telt 25 man personeel, van wie zo’n 15 fulltimers. ‘We hebben een stabiel team.’ Hoe houdt hij zijn mensen? ‘Ik ben een heel lastige gozer, maar wel lief en eerlijk.’ Het percentage personeelskosten ligt er rond de 35. ‘Dat is altijd iets hoger dan dat ik wil, maar vind ook dat goede mensen wel wat mogen verdienen. Van hen verwacht ik dan overigens ook meer. We betalen dus netjes en iedereen krijgt hier de kans om zich te ontplooien.’ Vanuit De Landbouw worden ook regelmatig cursussen gegeven om medewerkers bij te spijkeren: wijn- en koffiecursussen, maar ook gastvrijheidstrainingen.

Amicale ontvangst

Wat vindt Canters heel belangrijk bij zijn mensen? ‘Het is hier heel erg een ‘ons kent ons’-ding. Ik vind het van belang dat gasten die hier vaker komen, worden herkend door de medewerkers. Deze zaak heeft een regiofunctie. Ik geef bij binnenkomst onze vaste gasten ook drie zoenen of een knuffel. Dat amicale verwacht ik ook een beetje van het personeel.’

Waar hamert hij als werkgever verder op? ‘Netjes werken, constant scannen op details en keuzes maken. Medewerkers moeten zich steeds afvragen wat voor dat moment belangrijk is. Als ze glazen aan het opruimen zijn, moeten ze niet alleen daarmee bezig zijn. Ze moeten ondertussen de gasten in de gaten houden. Als een tafel naast een gast niet is afgeruimd, dan heeft dat meer prioriteit dan de glazen. Niet iedereen kan dat, zo breed kijken. Ik vind ook dat medewerkers altijd met gasten moeten meelopen naar de deur: de eerste en laatste indruk is gewoon superbelangrijk. Daar kan ik eindeloos op hameren.’

Hoe ziet Canters’ vijfjarenplan er uit? ‘Mijn droom is om binnen nu en vijf jaar een chateau te kopen in Frankrijk.’ Daar wil hij wijn maken en een restaurant runnen. ‘Iemand in Nederland draait dan De Landbouw en krijgt een winstpercentage. Maar dit kan nog wel even duren. Aan mijn droom hangt immers een flink prijskaartje.’

150 jaar De Landbouw

De Landbouw stamt uit 1868. Theodoor van der Velden kocht de boerderij met grond destijds voor een bedrag van 225 gulden, waarna het een horecafunctie kreeg. Die functie hield stand, maar de boerderij zelf doorstond de tand des tijds niet. In 2002 restte enkel nog een vervallen pand.  In 2005 herrees enkele tientallen meters verderop een fonkelnieuwe, getrouwe replica van de boerenwoning. Robert Jan Canters nam het in 2011 over en zorgt er met zijn team voor dat er iedere dag nieuwe herinneringen bijkomen. ‘Zo blijft het hier het pand uit iedereen zijn jeugd.’

Gratis Terras Check: vergelijk je terras met dat van andere ondernemers

Reageer op dit artikel