‘De vakbond start nog een bodemprocedure, dus we tekenen onder voorbehoud’, vertelt John Roest, aanspreekpunt namens de medewerkers van Catering & Hospitality. ‘Dat kan er toe leiden dat we alsnog met terugwerkende kracht onder de CAO van Heineken vallen. Omdat deze procedure jaren kan duren, heeft iedereen het contract getekend. Er zijn veel vijftigplussers bij en die kunnen zo lang niet wachten.’
Roest zegt overigens vooraf al geweten te hebben dat de vakbond het kort geding zou verliezen. ‘Maar vanwege de bodemprocedure hoopten we dat de rechter zou uitspreken dat Heineken ons moest detacheren bij Albron totdat er een uitspraak zou zijn in de bodemprocedure. In dat geval zouden we aan de slag gaan met behoud van salaris.’
Er is nog een belangrijke reden waarom de medewerkers in dienst treden van Albron. Roest: ‘De schadeloosstelling is in dat geval hoger. Nu ik het contract het getekend bij Albron, krijg ik een schadeloosstelling van 84.000 euro bruto. Zou ik dat niet hebben gedaan, dan zou dat bedrag slechts 60.000 euro zijn.’
Volgens Roest zegt Heineken met dit bedrag een periode van drie jaar te hebben gecompenseerd. Hij is zelf echter een andere mening toegedaan. ‘We hebben het over een brutobedrag, waarover 52 procent belasting moet worden betaald.’
Roest gaat er in zijn salaris 52 procent op achteruit. ‘Bij Heineken verdiende ik 45.600 euro bruto per jaar, bij Albron is dat 20.000 euro. Tel ik de winstuitkering mee, dan lever ik zelfs 60 procent in. Veel medewerkers leveren nog meer in. Een toetsingscommissie, die bestaat uit vier vakbondsleden en vier medewerkers van Heineken, gaat de schrijnende gevallen beoordelen. Een inkomensachteruitgang van 30 procent wordt overigens niet gezien als schrijnend.’
De schadelijke gevolgen voor de cateringmedewerkers zijn groot, is de mening van Roest. ‘Ons nettosalaris bij Albron is 1100 euro. Zestig procent van de medewerkers is ziek thuis. Sommige mensen kampen met hartklachten, anderen lopen bij een psychiater. Huizen staan te koop, omdat het nieuwe salaris een eigen woning onmogelijk maakt.’
Niet iedereen blijft werken in de bedrijfsrestaurants van Heineken. Roest: ‘We worden door onze nieuwe werkgever op diverse locaties ondergebracht. Er zijn ook medewerkers die nooit meer een stap willen zetten op Heineken-bodem, omdat ze na dertig jaar als oud vuil op straat zijn gezet.’
