Advocaat-generaal A. Molhoek achtte dan ook tweemaal moord bewezen. Het hof kwam echter tot een bewezenverklaring van eenmaal moord en eenmaal doodslag. Het arrest betekent een omkering van eis en vonnis in eerste aanleg: de Utrechtse rechtbank veroordeelde Van L. tot levenslang na een eis van achttien jaar.
In de werfkelder, behorend bij het huis van de vader van Van L., bevond zich een door derden beheerde hennepplantage. Van L. wilde daar vanaf en dacht in slachtoffer René Lamboo een koper te hebben gevonden. Op de bewuste dag meldde Lamboo zich bij Van L., in gezelschap van Jan Emo.

Worsteling
In de werfkelder kwam het tot een ruzie en worsteling tussen Van L. en Lamboo. De laatste was in het bezit van een vuurwapen, dat Van L. te pakken wist te krijgen. Nadat hij Lamboo eerst met een stuk hout op het hoofd had geslagen, schoot hij hem door zijn onderkaak. Volgens het hof had Van L. na het bemachtigen van het pistool dan wel na het lossen van het eerste schot kunnen afzien van verder geweld. In plaats daarvan vuurde hij nog eens drie kogels op het slachtoffer af. Moord, aldus het hof.
Jan Emo bevond zich tijdens de schietpartij in de woning van vader Van L. Daar stond een jachtgeweer van Van L., dat hij gebruikte om Emo van nabij in het gezicht te schieten. Het hof verwierp het verweer dat Van L. zich dusdanig bedreigd voelde door de ongewapende Emo, dat hij zich genoodzaakt zag te schieten. Niettemin zag het college geen bewijs voor een vooropgezet plan om Emo te doden. In zo'n geval kan moord niet bewezen worden, doodslag wel.

Zware bewaking
Van L. ontkleedde de lijken en begroef deze onder de vloer van de werfkelder. Een week na de moordpartij meldde hij zich bij de politie en bekende de twee mannen (42 en 46 jaar oud) te hebben doodgeschoten. Het incident deed de emoties in Utrecht destijds hoog oplopen. De processen bij rechtbank en hof vonden onder zware bewaking plaats. Maandag was Van L. niet bij de uitspraak aanwezig.