‘Hé Henk-Jan, lekkere vakantie gehad op Cyprus?’ Of ‘Ik vind roze ook een mooie kleur, net als Mijs.’ Of ‘Wanneer neem je Monique eens mee naar de brancheborrel?’ Of ‘Hoe is het met je cavia, Boris?’ Of ‘Is Joris al vijftien? Dat is 105 in mensenjaren!’

Vrouwen
Ik schrijf over persoonlijke belevenissen. Heel gewone dingen die me bezig houden. En ik heb gemerkt dat juist dit soort stukjes veel reacties oplevert. "Weet je waarom, Henk-Jan?” wist Yvonne van der Linden met ooit uit te leggen, “omdat de meerderheid van de branche uit vrouwen bestaat, en die vinden dit leuk.”

Fijn. In die wetenschap is dit mijn favoriete onderdeel van het werk geworden. En het klopt. Als ik mensen tegenkom die deze nieuwsbrief ontvangen, krijg ik vaak opmerkingen over de hond Jasper, hond Joris, vriendinnetje Mijs, vriendin Monique en cavia Boris. (En inderdaad, Yvonne, vaker van vrouwen.)

En ik krijg vooral veel opmerkingen over Jasper. Die heeft toch wel veel los weten te maken bij de lezers. ‘Alles goed met Jasper?’, hoor ik nog geregeld. Ik heb het een keer eerder geschreven: Jasper heeft veel fanmail gekregen, enkele kluifjes met de post en wat Bonzootjes. Jasper heeft veel sympathie losgemaakt bij de lezers. Verhalen over Jasper en zijn gesukkel met zijn gezondheid. Ik heb ‘m een periode dagelijks zijn oren gedruppeld, prompt toen dat was genezen kreeg hij een ontsteking bij zijn oog en enkele weken later zat ik wat nachtelijke uurtjes bij de dierenarts omdat Erna (zijn bazinnetje die een spierziekte heeft) vond dat hij aan het uitdrogen was. Enzovoorts.

Voetenplankje
Vorige week was het weer raak. Zijn klieren waren opgezet. Dus daar ging Erna weer naar de dierenarts, met Jasper als altijd zittend op het voetenplankje van haar elektrische rolstoel. Dit is overigens een karakteristieke tafereel geworden in het straatbeeld van Nijmegen. Een prachtig gezicht. Maar het paar heeft ook landelijke bekendheid gekregen. In de Viva stonden ze ooit met z'n tweeën (zie foto hiernaast..).

Bij de dierenarts was het foute boel deze keer. Jasper, zo bleek woensdag, had een agressieve vorm van leukemie en had nog hooguit twee weken te leven. Onwerkelijk. Jasper, die tot het laatst toe achter de tennisbal aansprintte was altijd energiek en enthousiast. En dit had hij toch niet verdiend.

Akkemay?
Iedereen kwam afscheid van hem nemen. Ook Akkemay, een meisje van 17 dat vaak met 'm ging wandelen (bij de vraag 'Akkemay?' ging meteen Jasper's kopje schuin). Akkemay kreeg net voor haar SO Nederlands een sms’je van Erna met dit tragische bericht. Akkemay heeft een prachtig gedicht geschreven voor en over Jasper.

Kinderen uit de buurt kwamen langs om Jasper mooie tekeningen te geven. De hele buurt, vrienden, kennissen en iedereen van de stichting Fokus - die Erna dagelijks met van alles helpen – kwamen langs.

Gezellig
Jasper vond het eigenlijk wel gezellig. Maar voelde het ook aankomen, kreeg steeds meer pijn, problemen met slikken en moeite met blaffen, wat hij zo graag deed als wij langskwamen.

Emma
Erna is gisteren voor het laatst met 'm naar de dierenarts gegaan, bovenaan de Berg en Dalseweg. Hij wilde voor het eerst niet op de voetenplank, maar wilde elke boom nog even besprenkelen. En toen Jasper langs het huis van Emma kwam, een zwarte labrador waar hij altijd even mee stoeide door het hek, keken ze elkaar voor het eerst heel diep aan en gaf Emma hem een heel lange, voorzichtige lik over zijn neus. Alsof ze het wist.

Lol maken
Ja Jaspertje. Ik kan op dit moment aan niemand anders denken. Ik ben er de hele week mee bezig. Het is een vreselijk droevig verhaal. Hij heeft een prachtig leven gehad. Jasper is gisteren heel vredig ingeslapen. Erna is bij hem gebleven tot het laatst. Erna was altijd bij hem. Jasper is nu vast boven lol aan het maken met mijn hond Shadow, die tien jaar geleden is overleden, maar Erna heeft het erg moeilijk. Ik ook.

Dag knuffel..

Henk-Jan Winkeldermaat
Hoofdredacteur FZ

Klik hier voor het nieuwsoverzicht.